Via de echo hadden we een nekplooimeting van 2,0 mm. Dit is goed, aangezien het niet meer dan 3,0 mm mag zijn. De bloeduitslag is zojuist op de mat gevallen. Met licht trillende handen opende ik de envelop en scande over de tekst heen. Mijn ogen vinden een kansberekening en deze was vóór het onderzoek 1:520 ivm leeftijd. In de brief staat een kans van 1:2900, geen verhoogd risico.
Lief en ik doen een high-five en glunderen allebei enorm.
Het is toch even spannend geweest. Gisteravond zagen we onze eigenste gynaecoloog nog bij het programma 'Missers' op de AVRO. De nekplooimeting schiet dan weer even door onze gedachte en het afwachten is nooit leuk. Maar goed, geen zorgen meer nu, ons kindje zou gezien de kansberekening gezond moeten zijn.
Verder staat er in de brief dat de schedel/hersenen normaal lijken, wervelkolom is niet beoordeeld, buik lijkt normaal, maag is zichtbaar, blaas is zichtbaar, beiden handen en voeten ook. De placenta heeft een positie op de zijwand rechts, structuur is normaal. Vruchtwater ook normaal. Navelstreng telt 3 bloedvaten. Jippie, er is totaal niets afwijkends gevonden, behalve dan de uitgerekende datum. Die scheelt maar liefst 9 dagen met wat we eerst dachten. Gelukkig zijn we zo nuchter dat we zeer goed beseffen dat het maar een datum is en dat geen kind zich aan die datum houdt, alleen omdat wij dat willen.
Nu op naar 19 mei. Dan zouden we volgens de nieuwe berekening zo'n 16 weken zwanger zijn en kan de gynaecoloog mogelijk het geslacht al bepalen. Maar dat is afwachten.
Ik ga nu nog even najubelen, sjee.. 1:2900, geweldig toch?
De Quinny Freestyle 4 XL Special Edition:
Zeer mooie Quinny Freestyle 4 XL met meesturende voorwielen in een mooie
bruine kleur. Ook het frame is meegekleurd. De kinderwagen ziet er nog perfect uit.
De Quinny is compleet met het volgende:
Maxi Cosi: Zonnekap, Winterzak
Dreamy Kinderwagenbak: Dekje, Dekbed, Matrasje, Orginele regenhoes
Buggy: Zonnekap, Voetenzak, Parasol, Uitvalbeugel, Orginele All Weather regenhoes
Buggyinzet kan naar je toe en van je af gezet worden.
Deze Quinny heeft een grote boodschappenmand onder en het pompje zit er ook bij.
Het beste nieuws is dat ie sinds vanmorgen van ons is... Jihaaa!
Lengte van je baby: 7,5 centimeter
Gewicht van je baby: 30 gram
Baby:
Je kindje heeft nu vooral energie nodig om te groeien. Alle organen zijn al aangelegd, het is al een compleet mensje! Hij zal nu sneller groeien dan ooit.
De baby heeft lekker de ruimte om te bewegen, omdat er steeds meer vruchtwater in de baarmoeder bij komt. Af en toe neemt hij een slokje van het vruchtwater. Hierdoor worden de slikreflexen aangeleerd. Gelukkig zorgt de placenta ervoor dat het vruchtwater steeds wordt ververst, want hij doet ook al regelmatig een plasje in het water. Dit is een teken dat de niertjes goed werken!
De tandjes zijn allemaal al gevormd, wel 20 stuks! Deze zitten natuurlijk nog onder het tandvlees, maar enkele maanden na de geboorte zullen ze vanzelf doorkomen.
Deze week gebeurt er weer iets belangrijks. De ingewanden van de baby zaten tot nu toe in de navelstreng, maar ze zullen zich deze week verplaatsen naar het buikje van de baby!
De placenta en de baby wegen nu even veel, ongeveer 30 gram.
Moeder:
Je bent in het tweede trimester aangekomen! Als je last had van kwaaltjes, zullen deze nu waarschijnlijk afnemen. Je voelt je lekkerder en hebt meer energie.
Je baarmoeder is bijna zo groot als je vuist. Hij zal nu omhoog groeien en je zwangere buik wordt langzaamaan zichtbaar. De bovenkant van je baarmoeder, ook wel Fundus genoemd, bevindt zich nu ter hoogte van je schaambeen (Symfyse).
Gisterenmorgen moesten we al vroeg in Maastricht zijn. Het was een race tegen de klok en hoewel ik al zat te stressen -uiteraard in stilte- wist Manlief me te vertellen dat we het zouden halen. Alle stoplichten tegen in Maastricht zelf, we hadden de snelweg omzeild ivm files.
Aangekomen op de poli gynaecologie moesten we toch nog 20 minuten wachten.
De nekplooimeting werd uitgevoerd, deze was op echo goed, namelijk 2.0 mm. De bloeduitslag krijgen we over minimaal 10 dagen thuisgestuurd. We mochten Little Bruce uitgebreid aanschouwen. Eerst lag Beeb stil, het hartje klopte wel! Toen de Gyn zei dat ik even moest hoesten schrok Beeb zo, dat er meteen volop beweging was. Eigenlijk best sneu om zo bruut uit je slaap gehaald te worden, maar ook wel erg grappig om te zien hoe het reageert op iets als hoesten.
De lengte van ons wurmpie was 1,4 cm meer dan vorige week, waardoor we nu op 5 cm en 8 mm zitten. Volgens de Gyn stond dat gelijk aan een uitgerekende datum van 2 november. Ik dacht even te gaan gillen. Steeds maar die datum opgeschoven zien worden is niet leuk. Ik vraag me zelfs af, als zij gelijk heeft, hoe onze zwangerschapstesten al positief konden zijn, want volgens hun berekening kan ik dan nooit HCG (zwangerschapshormoon) in mijn urine gehad hebben. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik denk dat Beeb een beetje kleiner is dan het zou moeten zijn, omdat ik nog rook. 
Maar goed, het was weer heerlijk om te mogen spieken in mijn buik en ik durf al heel voorzichtig te zeggen dat ik leven voel. Soms, heel subtiel, op steeds dezelfde plaats, vlak boven mijn schaambeen, voel ik gekriebel en gebubbel in mijn buik. Bij de oudste was ik 16 weken voor ik hem voelde, bij dochterlief al 12 weken. Dus het zou in theorie kunnen en ik moet me al heel erg vergissen als het niet zo is. Ik kan niet wachten tot ik het Papa-to-be kan laten voelen. Zo bijzonder, zo speciaal, om na 5 jaar weer een klein schopje of stootje te ervaren, zo diep binnenin je buik.
Zucht.. *zwijmel*
ps. Ik ben al aangekomen. Hoeveel exact weet ik niet, maar ik weeg nu 49,5. De laatste keer dat ik mezelf woog (zo'n maand of 3 geleden) woog ik nog 46,5. Het moet nu niet te hard gaan he?
Morgen is het alweer zover. Een week na het aanschouwen van de eerste bewegingen van Little Bruce, mogen we terug voor de nekplooimeting.
Beter apparatuur, groter scherm dus beter beeld. Benieuwd ben ik zeker. Zorgen maak ik me eigenlijk niet meer. Vorige week dacht ik de nekplooimeting te krijgen en gierden een uur tevoren de zenuwen door mijn hele lijf. Volgens mij heb ik alle zorgen toen opgemaakt, want ik voel me een stuk relaxter dan een week geleden. Leuk is het wel. Klein hummeltje weer te zien, even naar de bewegingen te mogen kijken en waarschijnlijk de hartslag weer horen.
Ik voel me elke dag ronder worden. Zichtbaar is het misschien niet, maar het lijkt of de kleren die ik vorige week nog met gemak aankon, nu alweer beginnen te knellen. Vooral na het eten voelt mijn buik aan als een strakgespannen trommel. Je weet wel, zo eentje met van dat varkensblaas ofzo.
Straie zal me ten deel vallen vrees ik, het lijkt me stug dat mijn huid nog een kilootje of 10 kan rekken. Of ik daadwerkelijk aangekomen ben weet ik niet, want ik heb geen weegschaal en bij de gynaecoloog heb ik er nog niet opgestaan.
Vorige week heb ik het ene werkadresje opgezegd en vanmorgen ben ik langsgegaan bij het andere. Werken lukt niet meer, als ik poets en vooral bij traplopen en zijwaarts stappen, voel ik een beginnende bekkeninstabiliteit. Net als bij de jongste, alleen kwam het toen in week 30 pas. Even op de plaats rust dus. Ik hoop niet dat dit blogje als een klaagzang overkomt, want dat is niet de bedoeling. Ik probeer een weergave te geven van hoe het gaat, wat de lichamelijke ongemakken zijn, maar wil daar zeker aan toevoegen dat ik me reuze gelukkig voel. Ik straal als een kerncentrale en kan nog steeds aan niets anders denken dan aan baby's, kinderwagens (een quinny of een x-adventure, of toch maar een mutsy?), ik ben hydrofiele doeken aan het tellen, kijken wat en hoeveel kleertjes we nog hebben en wat er verder nog aangeschaft moet.
Kortom: Ik ben heerlijk zwanger!
Bekijk hier een filmpje hoe de foetus zich gedurende 40 weken ontwikkelt.
Ja hoor, waar ik bang voor was is geschiedt. Ik vertoon mutserig zwanger gedrag. Gesprekken aan school gaan nergens anders meer over dan over Beeb-in-de-buik en ik merk dat ik -vooral na gisteren de eerste bewegingen gezien te hebben- aan niks anders meer kan denken.
Ik praat, ik verzin, ik bedenk, ik maak, ik lach, ik droom, mijn hele doen en laten heeft zo'n beetje met baby's te maken. Ik heb zelfs het idee dat ik met elke ademteug mijn hart vul met gevoelens voor het kleine mensje in me.
Begrijp me niet verkeerd. Mijn humeur naar de oudste twee is ook stukken toleranter, ik wil ze de hele dag knuffelen en ze mogen ook veel meer dan ooit. Ik ben een leuke moeder! Al zeg ik het zelf.
Maar af en toe.. zo heel soms.. zou ik wel eens even niet willen vergeten dat de cornflakes op is, dat de handdoek van de oudste nog in de zwemtas moet en dat ik me nog kan herinneren hoe laat ik ook weer naar school moet om de kinderen op te halen.
Denken, het blijft moeilijk met die zwangerschapsdementie!
Vanmorgen om half 11 moesten we wederom in Maastricht zijn. We dachten aanvankelijk dat we meteen de nekplooimeting zouden krijgen, maar daar moest een aparte afspraak voor gemaakt worden, dus die staat nu op 21 april om 10 over 9. Nog 7 nachtjes slapen en dan mogen we Beeb nog een keertje zien.
Het was bijzonder vandaag om verschillende redenen. De Professor was duidelijk in zijn uitleg en toen we de buikecho kregen (jeeej, niet meer inwendig) zagen we meteen veel beweging. Little Bruce is een zeer bedrijvig mannetje/vrouwtje. Het hartje klopte weer flink en deze keer kregen we geen foto, maar heb ik zelf alles gefilmd met de fotocamera. Vreemd genoeg kan ik geen Youtube account aanmaken onder de naam Little Bruce, maar ik blijf proberen. Zodra het gelukt is zal ik het filmpje hier als link neerzetten, want ik weet niet of het als filmpje zelf ook op de site kan (Jo, help!?!)
De echo gaf wederom 6 dagen vroeger aan dan we dachten. Vorige keer dachten we op 9 weken te zitten en bleken het er 8 te zijn, waar we nu dachten op 12 weken en 3 dagen te zitten, geeft de lengte van de Beeb 11 weken en 4 dagen aan. De uitgerekende datum is nu definitief opgeschoven van 24 oktober naar 30 oktober. Nah ja.. het is en blijft giswerk, de oudste was immers 5 dagen te vroeg en dochterlief zelfs 6 weken.
Er staan nu voorlopig al drie afspraken. Eentje voor volgende week, een controle-echo voor 19 mei en de medische echo op 16 juni. (Pssst, dat is de dag waarop ik manlief voor het eerst live zag, maar dan twee jaar geleden, leuk he?)
We zijn zeer in de wolken, prachtig om die bewegingen te zien en ze niet of nauwelijks te kunnen voelen. Wat een druk mensje daarbinnen. Dat belooft wat! 
Update: Het is gelukt: Klik hier voor het filmpje van de echo!
Admin's update: filmpje rechtstreeks op de site!
Baby:
Lengte van je baby: 6,5 centimeter
Gewicht van je baby: 20 gram
Je baby maakt meer bewegingen door de spierontwikkeling van armpjes en beentjes. Het heeft ook meer reflexen en kan zelfs duimzuigen.
De baby kan nu met zijn kleine handjes om zich heen grijpen. Vaak zal hij proberen de navelstreng te pakken, maar die is zo stevig en stug, waardoor het onmogelijk kwaad kan. Na de geboorte zul je nog zien wat een kracht het kost om de navelstreng door te knippen!
Het hoofdje boog een beetje naar voren, maar vanaf nu zal hij het iets beginnen op te tillen. De voetjes beweegt de foetus nu uit zichzelf en hij kan zelfs al mini-vuistjes maken en gapen! Een deel van de darmen zat nog in de navelstreng, maar zullen zich terugtrekken in de buik van de baby.
De huid van je baby is gevoelig geworden. De hersenen zijn helemaal gevormd en je baby kan pijn voelen.
Het gezichtje van je baby wordt ook steeds verfijnder. De oogjes, een paar weken geleden nog continu open, blijven nu gesloten. De oogleden beschermen de oogjes die volop in ontwikkeling zijn. Achter de gesloten oogleden zie je de donkere vlekken die straks de pupillen worden. De oogjes blijven dicht tot de zevende maand. De stembanden gaan zich nu ook ontwikkelen.
Week 12 is de eerste mijlpaal voor de baby. De belangrijke organen zijn gevormd en zullen zich vanaf nu verder gaan ontwikkelen. De baby hoeft alleen nog maar de groeien.
De kans op een miskraam is aanzienlijk afgenomen.
De afgelopen 3 weken is de baby in omvang verdubbeld! Het verteerkanaal van binnen begint te bewegen. Hierdoor kan de baby straks voedsel transporteren. Het beenmerg maakt witte bloedcellen aan, en de placenta begint met het aanmaken van hormonen.
De hersentjes zijn flink gegroeid, en de structuur zal hetzelfde zijn als bij de geboorte. Het hartje van de foetus klopt met een enorme snelheid, wel meer dan 160 slagen per minuut! Gedurende de zwangerschap zal dit zakken naar een hartslag tussen de 120 en 160 slagen per minuut.
Moeder:
Je lichaam produceert in deze periode bijna de helft meer bloed dan normaal. Een deel ervan transporteert de voedingsstoffen naar de placenta, en een ander deel wordt gebruikt om de afvalstoffen van de baby af te voeren.
Door de grotere hoeveelheid bloed in je lichaam, die naar de foetus wordt gepompt, kan je bloeddruk omlaag gaan, en kun je duizelig worden, omdat er minder bloed bij je hersenen komt.
Er wordt vaak gezegd dat zwangere vrouwen stralen. Dit kan wel kloppen, want vaak wordt je gezicht mooier, en krijg je meer kleur in je gezicht. Ook wordt je haar dikker en je nagels steviger.
Je baarmoeder wordt groter, en is nu ongeveer zo groot als een grapefruit. Omdat hij steeds hoger gaat zitten, is de druk op je blaas minder, en hoef je minder vaak te plassen.
Ik merk al een dag of twee dat er vanalles door me heen schiet. Wat we moeten aanschaffen voor Beeb's komst, wat ik nog heb en bovenal, wat ik met het kamertje moet. We willen graag verhuizen, nog voor de baby komt, maar of dat lukt is een tweede. Mocht het niet lukken dan moeten de oudste twee een kamer gaan delen. En ik geloof niet dat ze dat geweldig leuk vinden. Hihi!
Ik struin nu al babysites af, orienteer me op het gebied van kinderwagens, maak een checklist voor spullen en bedenk me waar ik het ga halen. Ik kijk naar verschillende geboortekaartjes, zoek uit wat alles kost en vraag me af vanaf wanneer het verantwoord is om al dingetjes te gaan aanschaffen.
De drang om iets te kopen voor Beeb wordt steeds groter. Al is het maar een stukje kleren, een pakje spuugdoekjes of een babybadje. Zucht.. begint die nesteldrang nu al?
Het kan aan mij liggen, ik ben dan misschien wel een enorme bikkel, of gewoon enorm stom, dat kan ook nog.
Elders op internet, op een zwangerschapsforum om precies te zijn, is de discussie gaande over of vrouwen een ruggenprik moeten krijgen tijdens de bevalling.
Nu maakt me dat vreselijk nieuwsgierig, dus ga ik googlen. Daar vind ik vreselijke nadelen van een ruggenprik en vraag ik me terdege af of de vrouwen die het hardst gillen dat ze pijnloos willen bevallen, die nadelen ook kennen.
Hallo dames, tuurlijk doet een bevalling pijn en ben ik ook liever ergens anders op dat moment, maar we hebben het hier over een kind krijgen. Niemand die ooit beweert heeft dat dat niet pijn doet. En er zijn al heeeel veel vrouwen zonder pijnbestrijding bevallen. Dus waarom jij dan niet?
Zo zijn de meningen verdeeld. En flink verdeeld. Bijna tot schelden en vloeken toe, probeert iedereen zijn eigen standpunt te verdedigen. Ik zeg: Ieder voor zich, maar men doet spastisch over een broodje filet american, kaas waar au lait cru op staat, want stel je voor dat we besmet raken met de Listeria bacterie, of Toxoplasmose. De gevolgen zijn niet te overzien. Maar wat we ons kind aandoen door moedwillig een ruggenprik te kiezen om maar in hemelsnaam met een zucht en een puf een kind op de wereld te kwakken, daar taalt niemand naar. Kijk, het wordt anders als de ruggenprik medisch verantwoord wordt. Door verschillende omstandigheden kan een arts besluiten om toch een epidurale toe te dienen, maar dan is het niet van te voren gekozen door vrouwen die bang zijn dat ze de oerkracht missen, die wij vrouwen gekregen hebben van onze moeders en zij weer van die van hen.
Geef mij maar een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Eentje met pijn en flinke barensweeën, dan heb ik tenminste het idee dat ik het kind op de wereld heb gezet! Helemaal zelf. Zonder iets wat maakt dat ik minder pijn heb. Want het hoort er nu eenmaal bij. Wat Beatrijs Smulders of Kluun ook zeggen. Ik ben niet bang voor pijn bij de bevalling. Dat maakt me alleen maar trotser als het pasgeboren wurmpie op mijn buik wordt gelegd.
We vertoeven alweer een aantal dagen in de 11e week van de zwangerschap. Mijn buik lijkt enigzins terug te keren, vanwaar ik hem achterliet tijdens de bank-hang-lig-zit-steun en kreun periode vorige week. De hoofdpijn was er vanmorgen weer, maar ik heb niks genomen. Mijn lichaam vraagt, smeekt bijna, om paracetamol en ik ga daar een stokje voor steken. Het is genoeg geweest.
Als mensen vragen hoe het gaat met de beeb, vind ik het raar om te zeggen: Ik denk wel goed. Het lijkt alsof ik bij de andere twee al meteen leven voelde en dat ik dat nu nog niet voel maakt me soms onzeker. Terwijl het een normaal verloop is dat er nog niks spartelt binnenin me. Nog even geduld moeders en dan kun je tot vervelens toe die ene voet of die ene arm proberen onder je ribben vandaan te duwen. Vreemd hoe het aan één kant heel snel voelt gaan -volgende week alweer de tweede echo- en aan de andere kant kan het niet snel genoeg. Soms krijg ik het effe benauwd. Dan steken er wat twijfels de kop op. Twijfels zoals: red ik het met drie koters overdag nagenoeg alleen, worden die slapeloze nachten me niet te veel, gezien mijn respectabele leeftijd (ahum)? Maar die twijfels waren er ook bij de oudste twee. Geheel normaal schijnt.
Gisteren kreeg ik telefoon van CZ, onze zorgverzekeraar. Ze meldde me dat we de combinatietest geheel vergoedt krijgen. So far voor twijfels daarover. Het onderzoek kost maar liefst 140,- en dat spendeer ik liever aan uitzet voor de baby. Wie niet? Vandaag lag er een alleraardigst kadootje van CZ in de brievenbus. Een fotolijstje voor de echo. Zo schattig! -ik begin nu echt te mutsen als een zwangere- CZ kan bij mij al niet meer stuk nu.
En dan heb je internet. Het nadeel daarvan is dat je bij het lezen van de vele pagina's en fora over het krijgen en hebben van nageslacht, ook de niet-succes verhalen leest. Zo is er iemand met wie ik contact had, die in week 8 baby's hartje nog hoorde, maar in week 10 niet meer. Dat doet pijn. En dat maakt weer onzeker. Je mag er niet vanuit gaan, maar wat als je dat zelf gebeurt? Nou ja, dit is een blog geworden met vanalles-wat-jes. Af en toe is dat ook eens fijn!
Ik hobbel gewoon lekker zwanger verder. Ik heb er hoe dan ook zin in om Beeb te zien bewegen. Want dat gaat geheid gebeuren volgende week dinsdag. Om half 11.
Baby:
Lengte van je baby: 5,5 centimeter
Gewicht van je baby: 10 gram
Als je naar foto's van baby's kijkt in dit stadium van de zwangerschap, zul je opmerken dat het hoofdje ongeveer de helft beslaat van de totale lengte. Dit zal gaandeweg meer in proportie komen. Deze week krijgt je baby een iris in het oogje en beginnen er piepkleine nageltjes te groeien. Het kindje weegt ongeveer 10 gram.
Moeder:
Het zal nog niet echt te zien zijn dat je zwanger bent. Waarschijnlijk kun je nu wel al je baarmoeder voelen! Als je plat op je rug gaat liggen, en voorzichtig met je vingertoppen net boven je schaambeen drukt, voel je een harde rand. Het voelt aan als een soort bal. Dit is de bovenkant van je baarmoeder! Over een tijdje zal dit duidelijk te zien zijn als een echt zwangerschapsbuikje.
Veel vrouwen zijn bezig met hun gewicht. Zo dus ook de zwangere vrouw. Misschien zij zelfs nog meer. Sommigen vallen in de eerste maanden veel af, in plaats van dat ze aankomen. Dit gebeurt vooral als ze erg misselijk zijn of zijn geweest. Anderen worden al snel zwaarder. Dit is bij iedere vrouw verschillend. Gemiddeld kom je tijdens je zwangerschap zo’n 12 kilo aan. Hoewel er zat vrouwen zijn die meer dan 20 kilo zwaarder worden, zijn er ook vrouwen bij die helemaal niks aankomen, of aan het eind van hun zwangerschap zelfs een lager gewicht hebben dan ervoor! Dit zijn wel uitzonderingen, maar het komt wel degelijk voor.
Poehee! Ik voel me nu net Tommy uit Sesamstraat, maar ik herhaal het gewoon nog een keertje: Poehee! Dat was afzien.
Zoals ik al schreef kwam zaterdag jl ineens een koorts opzetten die dinsdag zo hoog opliep dat geen dosis paracetamol daar nog wat aan kon doen. Dinsdagavond kreeg ik Amoxiciline (anit-biotica) van de huisarts en daar ben ik nu fijn mee aan de gang. Mijn eetlust is terug, hoewel ik nog niet veel proef van wat er zich in mijn keelgat laat glijden, maar dat is minder belangrijk. Mijn buik leek nagenoeg verdwenen, ik viel volgens mij drastisch af. En dat is niet de bedoeling natuurlijk.
Maar... sinds vanmorgen voel ik me beter en beter. Heel even had ik vanmiddag nog een dip, maar die trok snel weer weg. Nu ben ik zelfs lichtelijk fit. 5 dagen bankhangen en bedliggen gaat je niet in de koude kleren zitten en je wordt er volgens mij alleen maar beroerder van op den duur. Mijn hoofdpijn is nu weer fijn te onderdrukken met een aantal molletjes per dag en het gaat gelukkig de goede kant op. Dicht tegen een longontsteking aanzitten is niet wat je noemt je-van-het.
Enfin, we zijn weer aan de beterende hand en morgen gaan we volgens de kalender alweer week 11 in. Nu gaat het ineens snel. Nog een week of 2 en dan zitten we in de ietwat safere zone van de zwangerschap. Jiehaa, we are back in business.
De eerste tandjes! Het lijkt misschien overdreven om die ene tand meteen te gaan poetsen, maar dat is toch verstandig. Het is goed voor de kaak en het tandvlees en het wordt meteen een goede gewoonte.
Het lichaam van je kind wordt steeds sterker. Leg je je baby op een kleed op de grond, da...
