Lengte van je baby: 45 centimeter
Gewicht van je baby: 2500 gram
Baby:
Je baby wordt groot. Hij weegt nu dik 4,5 pond (ruim twee pakken suiker) en is van hoofd tot hielen 46 centimeter lang. Hij zit natuurlijk nog in je opgekruld: Het wordt nu zo krap in je baarmoeder dat je baby niet echt meer drijft en hij doet waarschijnlijk geen salto's meer. Maar een krappere behuizing betekent niet dat hij minder gaat bewegen; je baby zou nog net zo vaak moeten schoppen als hij hiervoor deed. Als je een afname bemerkt, waarschuw dan je verloskundige of huisarts. De nieren van je baby zijn nu volledig ontwikkeld en zijn lever kan al wat afvalproducten verwerken. De baby is helemaal af. Het enige wat nog volop in ontwikkeling is, zijn de hersenen. Deze enorme ontwikkeling gaat nog door tot lang na de geboorte.
Steeds vaker heeft je baby de hik. Omdat hij nog maar weinig ruimte heeft, zul je die hik veel duidelijker voelen.
Het grootste deel van zijn primaire fysieke ontwikkeling is nu afgerond - de komende paar weken draait alles om gewichtstoename.
Moeder:
Je baarmoeder - die zich nu net onder je ribben bevindt - is vijftien keer zo groot geworden als haar oorspronkelijke omvang en het kan zijn dat het voelt alsof je lichaam niet genoeg ruimte meer heeft om alles te herbergen. Als je in je baarmoeder kon kijken, zou je zien dat er nu veel minder vruchtwater en veel meer baby in zit. Je opzwellende baarmoeder drukt ook je inwendige organen samen, wat de reden is dat je waarschijnlijk vaker moet plassen en brandend maagzuur en andere spijsverteringsproblemen ondervindt. Als je zulke problemen niet hebt, behoor je tot de weinige gelukkigen.
Indien de baby nog niet is ingedaald als je vliezen breken, bel dan ook direct de verloskundige. Ga zo snel mogelijk plat liggen. Het kan namelijk gevaarlijk zijn als de vliezen breken, en de baby dan indaalt. De navelstreng kan om het nekje komen.
Regelmatig zul je nu ook te maken krijgen met harde buiken. Je lichaam is al druk bezig met het voorbereiden op de bevalling. Je baarmoeder trekt zich samen, en daardoor krijg je een harde buik. Soms heb je er de hele dag door last van, maar je kan ook weleens dagen niets voelen. Harde buiken kunnen ook worden veroorzaakt door te veel inspanning. In dat geval is het een teken dat je het rustiger aan moet doen.
We mochten deze morgen weer op controle in Maastricht. De gynaecoloog waar we doorgaans bij op controle moeten komen is gedurende langere tijd afwezig, dus kregen we zijn vervangster Dr. Coumans. Leuke, spontane dokter, die zeker in is voor grapjes, maar me ook even op de vingers tikte toen ik vertelde dat ik zaterdag wat minder kindsbewegingen had gevoeld. Ze drukte me op het hart om dan toch te bellen en te komen, want daar zijn ze immers voor.
Ze vroeg naar mijn gewicht, hoe ik me voelde en ging daarna de grootte van de baby controleren via echo. Meneertje had bij de vorige echo een nog niet zo dik buikje, nu zei ze wat over zijn beentjes. Hij zou geen lange beentjes hebben. Niet dat ik dat erg vind, ik denk dan immers meteen aan die lieve kleertjes waar 'voetjes' aanzitten. Als ie lange benen krijgt, passen die meteen al niet. Dat zou jammer zijn toch? Vervolgens vertelde ze ook dat de moeder het gewicht en de grootte van de baby bepaald, niet de vader. Degene die ons persoonlijk kennen kunnen zich nu waarschijnlijk meteen voorstellen dat ik dat ook totaal geen ramp vind, gezien manlief nogal een beer is, vooral tegenover ondergetekende. Dr. Coumans benadrukte zelfs dat ze het best sneu zou vinden als ik zou moeten bevallen van een kindje van 3 en halve kilo. Manlief woog bij de geboorte 3900 gram en ik 3200. Ik teken voor nog ietsje minder, zodat een vaginale bevalling niet meteen uitgesloten hoeft te worden.
De metingen werden zoals gewoonlijk weer ingevoerd in de computer en daar konden we zien dat Little Bruce ietsje onder het gemiddelde zat, maar nog wel tussen de midden- en ondergrens. Hij groeit dus normaal door. Ze schatte zijn gewicht momenteel op 2233 gram. Als jullie kijken bij de ontwikkeling van week 34 staat er 2250 gram, wat wederom niet ver afwijkt. Little Bruce zijn hoofdje ligt nog net boven mijn bekken, hij is niet ingedaald nog, maar ook dat is bij een derde kindje en de duur van de zwangerschap (nu 34 weken en 4 dagen) niet vreemd.
Bij de volgende controle moeten we ons weer melden bij Dr. Coumans en zal onder normale omstandigheden plaatsvinden over 2 weken.
Na woensdag heb ik me niet meer zo akelig gevoeld, maar wilde vandaag toch even alles laten checken bij de ass. van de huisarts. We kwamen tot de volgende conclusies:
* bloeddruk 144/75 * hb (ijzergehalte) 6,5
* bloedsuiker 4,8 * polsslag 86
* gewicht: 59,4!!!!! (ik vermoed zo'n 11 kilo aangekomen)
Alles was goed, behalve mijn Hb, die is aan de krappe kant, maar ik kan niet meer ijzer krijgen dan dat ik nu al heb. Mogelijk was daar dat akelige gevoel door woensdag! Ik heb nu een herhaalrecept voor de ijzertabletten gekregen. Voor 30 dagen, want ze dacht dat Little Bruce mogelijk dan wel geboren zou zijn, gezien het feit dat ie al zo laag zit.
Voor de rest kreeg ik nog iets.. een serieuze hartverzakking toen ik op de weegschaal ging staan.. sjemig, bijna 60 kilo, zoveel heb ik nooit eerder gewogen.
Bij de oudste was ik 12 kilo aangekomen, met een startgewicht van 44 kilo (was flink afgevallen na het krijgen van een auto-ongeval voor ik zwanger werd)
Bij de jongste was ik 6 kilo aangekomen, maar van haar beviel ik met 34 weken. (dus als je ziet dat ik nu in diezelfde periode zit, ben ik toch 5 kilo méér aangekomen dan van haar)
Nog 6 weken tot de uitgerekende datum.. ik ben benieuwd of ik dat haal!
Lengte van je baby: 44 centimeter
Gewicht van je baby: 2250 gram
Baby:
Je baby weegt nu ongeveer 4,5 pond en is van top tot teen waarschijnlijk bijna 45 centimeter lang. Zijn centrale zenuwstelsel is nog niet volgroeid, maar de longen zijn nu goed ontwikkeld. Dat is in ieder geval prachtig nieuws voor het geval hij besluit te vroeg te komen. Als je erover inzat dat je een voortijdige bevalling zou krijgen, is het goed te weten dat 99 procent van de baby´s van deze leeftijd kan overleven buiten de baarmoeder. Bovendien hebben de meesten geen ernstige lange termijn problemen die gerelateerd zijn aan vroeggeboorte.
De baby kan het verschil tussen licht en donker makkelijk onderscheiden, want de oogjes doen het al perfect.
Moeder:
Het kan zijn dat je je de laatste tijd wat vermoeid voelt en dat is volkomen begrijpelijk als je nagaat welke veranderingen je lichaam heeft ondergaan. Sta jezelf toe vaart te minderen en bewaar wat energie voor de bevalling. Als je langere tijd staande door moet brengen, probeer dan eens een zwangerschapsband; die ondersteunt je buik en helpt het gewicht wat te verdelen.
Het grootste deel van de tijd kunnen je hart- en vaatstelsel en je zenuwstelsel zich aanpassen aan de vele veranderingen die plaatsvinden in je lichaam. Soms lukt dat echter niet en daar kun je dan duizelig van worden. Duizeligheid of een licht gevoel in je hoofd kan door verschillende dingen veroorzaakt worden, inclusief te snel opstaan, een lage bloedsuikerspiegel, ernstige bloedarmoede en oververhitting. Sommige vrouwen krijgen tijdens hun zwangerschap last van het zogenaamde ‘vena-cava-inferiorsyndroom'. Dit syndroom kan ontstaan als je op je rug ligt. Het veroorzaakt een verandering in je hartslag en bloeddruk, waardoor je je duizelig voelt totdat je van positie verandert.
Kramp in je kuiten is ook iets wat veel voorkomt bij zwangere vrouwen. Je kunt dan het best je been strekken en je tenen naar je toe trekken. Dit doet wel even pijn, maar dan ben je vaak wel meteen van de kramp af.
Je kunt misschien wat last krijgen van indalingsweeën. De baby is aan het indalen in je bekken, en dat kan gepaard gaan met harde buiken en trekkende pijn in je onderbuik. Een eerste kindje moet pas bij 37 weken zijn ingedaald, en bij een volgend kindje kan het indalen pas later gebeuren, zelfs tijdens de bevalling nog! Dit komt doordat alles al eens is opgerekt, waardoor hij meer ruimte heeft.
De bewegingsvrijheid wordt steeds minder. Het is normaal dat je de baby wat minder voelt bewegen. Zo kon hij je eerst flink schoppen, nu zul je vooral eens een hand of voet voorbij voelen schuiven.
Het kan ook zijn dat je last van jeukerige rode bulten of striemen op je buik krijgt (die zelfs richting je dijen of billen kunnen uitspreiden). Dit is vrijwel zeker een onschuldige aandoening, die bekendstaat als zwangerschapsjeuk (of afgekort ook wel PUPPP), maar om zeker te zijn, is het beter je huisarts een diagnose te laten stellen. Je moet je huisarts beslist ook inlichten als je jeuk hebt over je hele lijf, zelfs als je geen uitslag hebt. Het kan namelijk duiden op problemen met de lever.
Hoe komt het toch dat het zo moeilijk is om hulp te vragen als je merkt dat het niet meer lukt?
Ik krijg langs alle kanten aanbiedingen, kinderen naar school brengen, terug thuis afzetten, ze kunnen overblijven (á 3 euro per dag per kind), ze mogen daar en daar spelen, poetshulp.
En ik blijf maar denken dat ik geen hulp kan en mag aanvaarden. Wie weet hoe hard heb ik het straks nog nodig?
Gisteren ging het even niet goed. Ik heb zelfs de verloskundige in het dorp gebeld, terwijl ik daar niet eens bekend ben. Ja, ik ken haar wel, van school, maar loop geen controles bij haar.
Rond half 2 werd ik erg akelig. Duizelig, licht misselijk, zweten en hevig trillen van mijn handen. Volgens de VK kon het liggen aan een suikertekort, maar een half uur daarvoor had ik nog dextro genomen. Gegeten had ik ook gewoon. Geslapen.. de hele morgen. Laag ijzergehalte, maar dat leek me ook stug met die ijzertabletten die ik al meer dan 40 dagen slik. Dan zou het nog een lage bloeddruk kunnen zijn. Nou ja.. ze kon in elk geval niet direct controleren, want ze was niet in de buurt, maar ik moest maar gaan liggen en opvang zoeken voor de andere kinderen. Tja.. handig!
Gisteravond nog een kleine discussie met manlief. Hij vindt ook dat ik hulp moet aanvaarden en niet steeds af moet wijzen omdat ik het idee heb dat ik het zelf allemaal nog moet doen. Hij vindt dat het me siert dat ik zelf stug wil doorzetten, maar is van mening dat áls ik toegeef dat het niet meer lukt, ik eigenlijk al te laat ben. Want dan heb ik al last en wil dat zeggen dat ik niet genoeg gerust heb. Hij zegt dat ik me over het feit dat het niet meer gaat heen moet zetten en accepteren dat het zwaarder wordt en dat ik nu ook zwaarder ben dan bij de oudste twee. Kortom, deal with it and move on! Hulp vragen is geen schande.
Maar ik.. ik wil zo graag die stoere zwangere zijn die tot het laatst alles zelf kan. Ik voel me schuldig als ik zie dat manlief in het weekend de vuilniszak uit de bak tilt en opruimt, ik voel me rot als ik 'ja' zou zeggen op de vraag of ik hulp nodig heb met het huishouden. Ik word verdrietig als ik zie dat iedereen om me heen bezig is voor mij en ik blijf zelf op mijn kont zitten. Wat dan resulteert in dat ik zelf ga helpen, dat ik zelf meepoets, dat ik begin met de afwas terwijl mijn hele lijf gilt dat het wil gaan rusten. Alwéér rusten!
Nou.. ik weet niet goed wat ik wil met dit blog, maar ik moest het denk ik gewoon even kwijt. Ik ben moe.. wil veel meer dan ik kan en dat moet ik nu voor mezelf gaan toegeven! En daar baal ik van. Stevig ook!
Kuitkramp! Eerst in het linkerbeen! Daarna in het rechterbeen! Auw!
Ik voelde het al de hele nacht lichtelijk aan komen. Het gevoel: 'Als ik NU mijn voet durf te bewegen, krijg ik kramp' hield me al enigzins alert en dus wakkerder dan gehoopt. Tot het moment dat ik toch net effe te diep in slaap viel en overvallen werd door een intense pijn gevolgd door een gil. R was meteen wakker en hielp me mijn voet naar mijn scheen te duwen. Ik weet nu in elk geval dat ik me geen zorgen hoef te maken om zijn reactievermogen, mocht er sprake zijn van weeënactiviteit. Maar mensen lief, wat doet zo'n kramp zeer zeg!
Nachtelijke spierkrampen zijn plotselinge aanvallen van onwillekeurige en pijnlijke spiersamentrekkingen. De krampen treden vooral 's nachts op en kunnen een aantal seconden tot minuten aanhouden.
De belangrijkste kenmerken zijn:
-de scherpe pijn;
-de locatie van de kramp: meestal in de kuit of in de voet;
-het moment waarop de kramp plaats vindt: meestal 's nachts tijdens de slaap.
Bij wie komt het voor?
Zwangere vrouwen hebben meer kans op nachtelijke spierkramp; zij hebben ruim 6 keer meer kans op nachtelijke spierkrampen dan de rest van de bevolking. Door een verschuiving van zouten en mineralen kan een tekort aan magnesium ontstaan. Deze klachten verdwijnen vanzelf na de bevalling.
Lengte van je baby: 43 centimeter
Gewicht van je baby: 2000 gram
Baby:
Je baby weegt deze week rond de 4 pond en is 43 centimeter lang, vanaf de bovenkant van zijn hoofd tot aan zijn hielen. Dankzij zijn recente gewichtstoename ziet hij er steeds minder uit als een gerimpeld buitenaards wezen. De meeste beenderen van je baby worden nu harder, maar zijn schedel is nog steeds erg plooibaar. Feitelijk bestaat de schedel uit verschillende delen met ruimten ertussen. Door deze flexibele structuur kan het hoofdje van je baby zo worden samengedrukt dat het door je relatief nauwe geboortekanaal past.
De druk op het hoofd is tijdens de bevalling zo intens dat veel baby's worden geboren met een eivormig hoofd. Dit is volkomen onschuldig, normaal en tijdelijk. Het hoofd van je baby krijgt snel een rondere aanblik, maar zijn schedelplaten zullen pas volledig samengroeien als hij tussen de 9 en 18 maanden oud is.
De baby is al behoorlijk sterk nu. Hij maakt zo'n 500 bewegingen per dag, en dit kan best pijnlijk zijn. Er zijn zelfs vrouwen die blauwe plekken of gekneusde ribben krijgen door al die harde schoppen.
Je kindje komt gemiddeld 230 gram per week aan, en maakt nu dus weer een groeispurt qua gewicht. In lengte zal hij niet veel meer groeien, slechts nog enkele centimeters. Als de baby nu wordt geboren, heeft dat geen grote gevolgen. Het kindje zal echter nog wel in het ziekenhuis geboren moeten worden.
Probeer stress te voorkomen. Het is belangrijk om het rustig aan te doen, en niet teveel aan je hoofd te hebben. Stress zorgt voor vernauwde bloedvaten, wat weer kan zorgen voor een verminderde werking van de placenta.
Moeder:
Je kunt wat pijn voelen en zelfs gevoelloosheid in je vingers, polsen en handen. Als je hetzelfde hebt als veel zwangere vrouwen, zullen de symptomen zich meestal 's nachts voordoen, of als je net wakker bent 's morgens. Net als veel andere weefsels in je lichaam kunnen die in je polsen opzwellen, wat de druk in de carpale tunnel kan verhogen. Dit is een beenachtig kanaal in je pols. De zenuwen die door deze ‘tunnel' lopen, raken bekneld, wat gevoelloosheid, tintelingen, pijnscheuten, brandende of doffe pijn kan veroorzaken.
Bewust, maar ook onbewust bereid je je voor op de komst van je kindje. Dit kan ervoor zorgen dat je andere dingen vergeet: Zwangerschapsdementie. Als mensen tegen je praten kan het voorkomen dat je er niks van meekrijgt. Je bent er niet echt bij met je gedachten. Ook gebeurt het geregeld dat je na het boodschappen doen, er thuis achter komt dat je de helft vergeten bent. Hoewel onderzoeken hebben echter aangetoond dat zwangere vrouwen niet minder slim zijn dan niet zwangeren, blijken wel veel vrouwen 'last' te hebben van vergeetachtigheid!
Vanmorgen mocht ik naar de fysiotherapie vanwege de bekkenpijn. De goede man deed een intakegesprek en vulde alle gegevens in het computersysteem in.
Dan sta je vervolgens ineens geregistreerd als 'zwangere vrouw met bekkenproblematiek'.
Zo zwart op wit maakt dat het toch vrij confronterend is.
Vervolgens kreeg ik een testje. Op mijn rug op de behandeltafel en til je benen maar eens één voor één een stukje op. Ik kan je zeggen, het voelt alsof je uit elkaar scheurt. Daarna mocht diezelfde handeling nog eens, maar dan met de peut die je bekken met zijn handen bij elkaar duwt. Dat ging ineens veel soepeler. Conclusie: positief getest op bekkeninstabilteit. Grumph! 
Dat ik een bekkenband heb is dus erg gunstig, maar op mijn vraag of de baby dan wel fatsoenlijk kan indalen (Little Bruce beweegt nogal -voor mijn gevoel- protesterend als ik die band om heb) had hij geen antwoord en vond ook dat ik de baby te allen tijde voor moest laten gaan. De band mag dus gedragen worden, maar alleen als ik perse dingen moet doen die ik eigenlijk niet kan of mag. Hij zag gelukkig wel in dat je een huishouden met twee kinderen niet stil kunt leggen en begreep dat er wel eens wat moet gebeuren wat eigenlijk niet zo gunstig is met bekkenklachten.
Verder het advies om zo min mogelijk te tillen, op de bank liever liggen dan zitten, als ik moet bukken moet ik met één hand ergens op steunen (bv op de dressoir of het nachtkastje, tafel of zitting van een stoel) het gebruik van de krukken is heel goed en ik kreeg oefeningen mee voor thuis. Deze moest ie meteen na testen al aanpassen, omdat ik door de grond ging van de pijn. In aangepaste vorm is het iets minder effectief, maar dragelijk voor mezelf.
Hij heeft me een kwartiertje behandeld, in de vorm van het uiteen duwen van mijn knieën gebogen in rugligging, die ik dan terug dicht moest duwen. Zo worden de spieren onderin mijn bekken getraind en kan het bekken de klachten beter opvangen.
Nog 7 weken tot de uitgerekende datum. Max. 8 als ik eroverheen ga. Met nog 11 behandelingen fysio moet me dat lukken. Iedere week een keertje en ik hoop toch echt dat ik een behandeling of wat overhou. Al is het maar om eventueel na de bevalling nog een aantal keer te mogen gaan.
So far for fysio.. op naar de behandeling volgende week donderdag.
Als ik een.... was geweest, was ik al bevallen.
Brulaap: 6 maanden
Schaap: 147 (137-152) dagen
Slingeraap: 7 maanden
Tijger: 104-112 dagen
Varken: 115 dagen
Zwarte Beer: 7 maanden
Gelukkig zijn er nog anderen die langer moeten wachten.
Dat geeft een mens hoop.
Dolfijn: 350 dagen
Giraffe: 475 dagen
Olifant (Afrikaanse): 18-22 maanden
Olifant (Aziatische): 20-22 maanden
Walvis: 1 jaar
* Wat verveling met een mens kan doen he? 
Vannacht was het dan zover. Ik ben bevallen. Nou ja.. niet heus, maar wel in mijn droom.
En zelfs niet eens in het ziekenhuis van Maastricht, waar we toch echt trachten heen te gaan zodra de weeën beginnen.
Nope, ik zocht een erg comfortabel plekje in huis en beliefde daar mijn kind te baren. Waar? Midden op de tafel in de kamer. Nu vraag ik je!
Het is idd een jongen geworden, hij kwam zonder al te veel pijn ter wereld en de navelstreng bleef nog een heel poosje intact. Die bungelde gewoon uit de uitgang en meneertje dronk meteen al zijn fles. De VK kwam (terwijl ik die niet eens heb) en hielp me overal mee. Maar die navelstreng.. die hing en bleef hangen. De placenta wilde ook niet komen, maar ik geloof dat dat na een tijdje toch wel gebeurde.
Ik werd wakker en heb eerst voor de zekerheid even aan mijn buik gevoeld. Zit ie er nog? Verdikkie, ja zeg! Pfoe!
Nou ja.. we zullen maar zeggen dat ik me aan het voorbereiden ben op wat komen gaat. En weet je? Ik heb er nog zin in ook!
Gisteren heb ik een proefdruk voor de geboortekaartjes aangevraagd, de teksten waren inmiddels gevonden en door ons beiden goedgekeurd. Waarom dan nog wachten?
De geboortebedankjes zijn binnen. Voor hier thuis hebben we iets heel leuks (foto zal later volgen) en voor de kinderen om te trakteren op school ook, maar die moeten we zelf nog in elkaar knutselen. Ik denk dat ik daar binnenkort met ze samen mee aan de slag ga.
Er moet niet veel meer gekocht worden, nog een paar versieringen voor als Little Bruce zich aandient, zodat we kunnen versieren en nog een maatbeker met deksel, om flesvoeding in te bewaren. Het einde is in zicht.. nog even!
Gestart bij 66 cm buikomtrek en nu de magische grens van 100 cm bereikt.
Omdat het nu toch met periodes de spuigaten uitloopt, heb ik besloten overleg te plegen met mijn huisarts.
Er liggen sinda gisteren twee verwijsbrieven klaar. Eentje voor een paar krukken (voor een rollator voel ik me wayyyy to young, hoewel ik wel loop en opsta als een 100-jarige) en eentje voor fysio.
Ik heb met de fysio-peut kunnen regelen dat ik hier in de dependance in het dorp mag komen, anders moet ik steeds extra autorijden. Vrijdag de 11e heb ik de eerste afspraak. Ik ben benieuwd!
De krukken moeten komende week opgehaald. Ik weet hoe het lopen met krukken gaat en ben ook niet bang om te vallen, het ziet er alleen zo raar uit, een zwangere vrouw op krukken.
Nu maar hopen dat ik het een beetje dragelijker voor mezelf kan maken totdat Little Bruce zich aandient.
Lengte van je baby: 42 centimeter
Gewicht van je baby: 1800 gram
Baby:
Je baby is nu waarschijnlijk een kleine vier pond zwaar en bijna 43 centimeter lang. Zijn teen- en vingernagels zijn volgroeid. Je baby neemt veel ruimte in je baarmoeder in beslag, maar deze krappe behuizing zou zijn activiteitenniveau niet moeten verminderen. Je hebt misschien wel eens gehoord dat het normaal is dat baby's later in de zwangerschap minder bewegen, maar dat is niet waar. Als je merkt dat je baby minder beweegt, moet je je verloskundige of huisarts waarschuwen.
Deze week zal er in de luchtzakken van longen van de baby een vetachtige vochtige stof vrijkomen. Dit zorgt ervoor dat de longblaasjes open blijven, waardoor de longen niet inklappen als de baby begint te ademen na de geboorte.
Het zachte dons waarmee de huid was bedekt, zal nu bijna verdwenen zijn.
Je kindje kan nu al een bos met haar hebben, maar dat hoeft niet per se. Het is ook geen garantie voor hoe het haar er in de toekomst uit zal zien. Overigens hebben kinderen met heel fijn haar vaak ook dunner haar op latere leeftijd.
Moeder:
Inmiddels is je baarmoeder zo groot, dat de bovenkant tot halverwege je borstbeen reikt. De vermoeidheid neemt nu waarschijnlijk toe. Je bloedvolume (plasma plus rode bloedcellen) is nu 40 tot 50 procent groter dan voordat je zwanger werd, om aan de behoeften van jou en je baby te voldoen. (Deze extra hoeveelheid bloed compenseert ook het bloedverlies dat bij de bevalling plaatsvindt.) Je komt nu bijna een pond per week aan en grofweg de helft daarvan gaat rechtstreeks naar je baby.
Nu je baby groeit, veroorzaakt de toenemende concentratie van gewicht in je groeiende buik een verandering van je postuur en een verschuiving van je zwaartepunt. En verder worden je buikspieren uitgerekt, maken hormonen je gewrichtsbanden losser en drukt je groeiende baarmoeder misschien zelfs op enkele zenuwen. Dit alles kan bijdragen aan pijn in de onderrug en mogelijk ook aan wat pijn in je billen en dijen. Laat het je verloskundige weten als je ernstige pijn hebt of als je benen gevoelloos zijn of tintelen.
Het kan zijn dat je vocht vasthoudt. Dit is dan vooral aan je enkels en voeten te zien. Het is goed om voldoende rust te nemen. Neem eens een koud voetenbadje en leg je benen omhoog. Helpt dit allemaal niet, bespreek het dan met de verloskundige of gynaecoloog. Je bloeddruk kan namelijk ook wat hoog zijn.
Vannacht barslecht geslapen. Het was ruim drie uur voor ik de slaap kon vatten. Dit door menstruatieachtige pijnen in mijn onderbuik, bandenpijn, bekkenpijn en een Little Bruce die constant aan het schoppen, draaien en dansen was en tot overmaat van ramp ook nog ruim drie kwartier de hik kreeg.. zucht!
Vanmorgen om half 8 liep de wekker af, we moesten om half 10 in Maastricht zijn.
Bij de gyn aangekomen, riep ie ons, zag dat ik wat moeizamer opstond en maakte daar een opmerking over. Duidelijk dus. Hij vroeg of ik bekend was met bekkenpijn in eerdere zwangerschappen en dat bevestigde ik. Verder hebben we een lijstje afgewerkt met klachten en zorgen die ik had.
We kregen ook nog even snel een groeiecho, het hoofdje werd gemeten en zijn buikje. Het hoofdje zit rond de uitgerekende datum van 30 oktober, maar het buikje schoof wat verder door. 9 november. Dwz dat onze Bruce geen dikke buik heeft, maar dat trekt waarschijnlijk nog wel bij.
Het gewicht werd vandaag geschat op 1650 gram. Toch mooi weer 300 gram meer dan twee weken geleden. Het hoofdje ligt beneden, gyn vermoedt ook dat ie niet meer veel zal draaien.
We hebben de bevalling besproken. Ik moet zodra ik weeën heb, richting Maastricht. NIET afwachten of er ontsluiting is die vordert.. NEE, naar zh komen! Dit omdat ze me willen monitoren en zien of een normale bevalling niet teveel druk geeft op het keizersnede-litteken van de vorige bevalling. Hij schat mijn kans om vaginaal te bevallen op 60 á 70% en een keizersnede dus op 30 á 40 %. Ik heb eerder laten zien dat ik vaginaal kán bevallen, maar omdat dat van een kindje was wat maar 2280 gram woog, weet ie niet of ik niet in de problemen ga komen als dit kindje groter blijkt te zijn. Ik ben, zoals de meesten van jullie weten, niet groot en uiteraard zal een groter kindje ook meer gevaar betekenen voor het keizersnede-litteken en waarschijnlijk ook mijn bekken, wat in 2001 een dubbele breuk opliep. Inleiden is sowieso niet aan te raden, ivm met het litteken weefsel en dat zou ie ook niet doen vóór week 41.
Ik moet er sowieso rekening mee houden dat er geen enkel risico wordt genomen en we mogelijk tijdens de weeën, of zelfs voordien al besluiten tot een keizersnee. Ik hoop met heel mijn hart dat ik vaginaal mag bevallen, wil het dolgraag op eigen kracht doen en snel weer thuis zijn, maar verstandelijk begin ik me nu toch af te vragen of een geplande keizersnee niet slimmer is. Anyway.. ik heb nog even om daarover na te denken.
Enigzins gerustgesteld zijn we terug naar huis gekeerd.
Over drie weken weer controle, ditmaal bij dr Coumans, gezien Prof. Nijhuis dan zelf geen spreekuur heeft.
De eerste tandjes! Het lijkt misschien overdreven om die ene tand meteen te gaan poetsen, maar dat is toch verstandig. Het is goed voor de kaak en het tandvlees en het wordt meteen een goede gewoonte.
Het lichaam van je kind wordt steeds sterker. Leg je je baby op een kleed op de grond, da...
