Het heeft een tijdje geduurd maar www.owen-colin.nl is eindelijk geregistreerd. Zo gauw het domein ook actief is (kwestie van enkele uurtjes) beginnen we met de migratie (héhé, klinkt bekend 
). Little Bruce gaat dan tijdelijk offline. Eens owen-colin definitief online is verdwijnt Little Bruce maar we zorgen er dan wel voor dat wie er op komt automatisch wordt doorgeschakeld.
Nu kan ik roepen: Wat een rotburo, maar het is me deze keer -bij de arts- voor 200% meegevallen. Ik werd én serieus genomen én ze was duidelijk op de hoogte van het feit dat ik een enigzins ervaren moeder ben, dus kwam niet met op- of aanmerkingen, maar gaf adviezen en vulde die aan met: Je weet dat zelf wel, of kijk zelf maar hoe en of je dit of dat doet. Heel fijn!
Owen is goedgekeurd. Hij woog vandaag 3820 gram -dat is 300 gram aangekomen op 12 dagen en dus nu wél genoeg- en meet 52 cm. De arts heeft hem grondig geïnspecteerd en alles is gewoon goed. Hij heeft mijn bouw, geen zware botten en een 'fijn' mannetje, maar hij zal volgens de meting door de lengte van R. en mij te nemen, zo'n 1.78 tot 1.95 worden. Geen klein ventje! Ik haalde met mijn lengte het gemiddelde wel erg naar beneden zei ze.. 
- R. is 1.93 en ik 1.58-
Met de 6 voedingen van 110 cc doen we het ook goed, als hij deze allemaal opdrinkt, mogen we verhogen naar 120 cc. Maar dat is nu nog niet aan de orde, meneertje laat af en toe nog wat staan. Wel ga ik proberen om de laatste fles van half 12 te verhogen naar 120 cc, mogelijk slaapt hij dan wat langer door.
Al sinds zijn geboorte hoor je Owen ademhalen, hij reutelt een beetje en snurkt af en toe. Dit komt volgens de arts door het kraakbeen in zijn neusje wat nog niet volgroeid is. Sommige baby's hebben dat, anderen niet. Dit gaat vanzelf over, geen reden tot bezorgdheid. Maar dat wisten we al.
Conclusie: Arts is een aardig mens, Owen doet het hartstikke goed en wij als ouders ook. Mooi toch? 
Sjee, wat gaat de tijd snel! Owen was afgelopen zaterdag 3 weekjes en er is alweer wat te melden over zijn 'ontwikkelingen'.
Zo zit ie al een tijdje op 6 voedingen, soms slaapt hij 's nachts tot half 3, vanmorgen was het kwart voor 4, maar na het verschonen van een flinke poepluier sliep meneertje weer terug in. Ik besloot in overleg met papa dat we hem lieten liggen tot ie echt zou gaan huilen. Dit was om half 6 lieve mensen! Hij heeft dus 'geslapen' van zijn laatste fles om half 12 tot vanmorgen half 6. Geslapen staat hier tussen aanhalingstekens, omdat papa er na de laatste fles nog een aantal keer uit moest om Owen zijn fopspeen te geven. En ik moest eruit voor de verschoonbeurt. Evengoed zijn we hartstikke trots uiteraard!
Owen volgt met zijn oogjes én hoofdje alles wat er om hem heen gebeurt. Dit nog binnen een bepaalde afstand, ik geloof dat hij nog wazig ziet buiten 60cm zicht, maar hij volgt in elk geval!
Vorige week ben ik met Owen naar het consultatiebureau geweest en hij was volgens de dienstdoende wijkverpleegkundige te weinig aangekomen. Bij geboorte woog Owen 3170 gram, 6 dagen erna woog hij 3300 gram, dus was bijna niet afgevallen en weer peilsnel aangekomen. Bij de weging van 18 november woog hij 3520 gram en dat was te weinig op 12 dagen tijd. Ze hebben daar altijd wel wat te zeuren en ik wist direct weer waarom ik zo een hekel heb aan dat bureautje! Ach ja.. de 30e moeten we naar de consultatiearts en dan zien we wel hoe het ervoor staat.
De wipstoel staat nu beneden, hij heeft er al een aantal keer ingezeten en vindt het heerlijk. De box is inmiddels ver leeggeruimd, alle kledingkado's zijn gewassen en alle andere kado's opgeruimd, op wat knuffels na. Owen heeft 1 keer in de box gelegen en de muziek-mobile van Woezel en Pip erboven werd erg interessant gevonden. Hij volgde met zijn oogjes en hoofdje het rode tulpje, hartstikke leuk om te zien. 
Voor de rest gaat het hier zijn gangetje. Ik begin steeds beter mijn draai te vinden en heb de 'angst' van het voeden van Owen terwijl ik eigenlijk naar school moet om de andere kinderen op te halen, losgelaten. Het blijkt allemaal erg mee te vallen en Owen moet gewoon even wachten, wat hij niet eens zo erg lijkt te vinden. Hup, in de wandelwagen of de maxicosi in de auto en hij valt al snel weer in slaap, waardoor de voeding uitgesteld kan worden. In het begin was dat even een stress-puntje voor mij, maar het is vanzelf goed gekomen.
We zijn uiteraard gewend aan ons nieuwe ritme, hoewel de moeheid er nog wel is. 's Nachts uit bed valt niet altijd mee en vooral niet omdat het nu koud is en je je warme bed voor een dikke drie kwartier moet verlaten. Maaaaar.. (cliche..) we hebben het er dubbel en dwars voor over, kleine Owen moet immers een grote, sterke knul worden! En zo te zien gaat hem dat vast ook lukken.
Heerlijk, zo'n ukkie in huis!
Het broze pasgeboren baby’tje dat je zo kort geleden in je armen hield, is nu al een echt ‘mensje’ aan het worden. Je kind leert steeds meer verschillende spieren te gebruiken en dat zie je! Het kan het hoofdje steeds beter in balans houden, en het nekje wordt steeds sterker. Liggend op de buik kan het zijn of haar hoofdje in een hoek van 45 graden optillen, en misschien zelfs al tot 90 graden. Je kind vindt het leuk om rechtop gehouden te worden en maakt bewegingen met het hoofd en de nek. De spieren worden steeds sterker, dat kun je ook wel merken aan het krachtige trappelwerk.
Je kind kan nu een speeltje vastgrijpen als je het in de hand legt en zal steeds vaker spullen in de mond stoppen om ze te onderzoeken. Ook begint het echte brabbelen. Hoe meer je tegen je kind praat hoe meer het terug lijkt te brabbelen. Toch is dat maar ten dele waar. Ook kinderen tegen wie niet of nauwelijks wordt gepraat en ook dove kinderen gaan rond deze leeftijd brabbelen, zo is uit wetenschappelijk onderzoek gebleken. Er klinken steeds meer vrolijke kraaigeluidjes, en ook wordt er nu flink gesabbeld, liefst op de handjes. Klinken er ook kleine smakgeluidjes? Dat is vaak een eerste aanwijzing dat je kindje trek begint te krijgen.
Het trainen van de spieren lijkt misschien op gymnastiek, maar voor je baby is het haast hetzelfde als spelen. Als je je kind op een kleed op de grond legt en je gaat er zelf bijzitten kun je allerlei oefenspelletjes doen. Je kunt bijvoorbeeld zachtjes duwen tegen de voetzooltjes, en je kindje zelf weer de beentjes laten strekken, of ‘fietsen’ met de beentjes. Zo sla je twee vliegen in één klap: zulke oefeningen zijn goed voor je baby en het is leuk om samen bezig te zijn. Je kind leert steeds beter grijpen, je kunt daarom zachte speeltjes in de box leggen die je baby makkelijk kan vastpakken.
Wist u dat:
- ik inmiddels al ruim 14 dagen oud ben
- mijn navelstompje er al op dag 8 af viel
- mama probeert me ipv 7 voedingen, nu 6 voedingen te geven
- ik soms wel al 5 uur aan één stuk door slaap
- ik vreselijk verwend word door knuffels en kusjes van iedereen
- ik mega-vaak gefotografeerd word
- papa en mama heel veel foto's op hyves hebben staan
- ik daar voor mijn poses en gezichtsuitdrukkingen veel respects krijg
- ik iedereen al volg met mijn oogjes, door mijn hoofdje te draaien
- ik papa heel graag hoor zingen voor me
- ik om de twee dagen met papa of mama heerlijk onder de douche ga
- ik mijn nekje elke dag train en al heel sterk blijk te zijn
- grote broer en grote zus heel erg lief voor me zijn
- ik me alleen laat horen als ik een fles wil of een beetje krampjes heb
- ik een beetje lijk te lachen zo nu en dan
- ik al naar een verjaardagsfeestje ben geweest
- ik gruwelijk verwend ben met veel kadoos
- ik nu even geen wist u datjes meer weet
Nou, dat was het weer voor nu, ik ga lekker slapen, groeien en ik zou zeggen: tot de volgende keer!
Liefs Owen
Ik ben zo blij, zoooo blij.. dat mijn buik van voren zat en niet opzij..
Onee, hij ging iets anders.. maar goed, de buik is bijnaaaa verdwenen!
Bewijs:
Vrijdag 30 oktober, we krijgen telefoon van een lieve vriendin. Zij komt een aantal uur later samen met haar man vanuit de andere kant van het land naar ons toe. Het is mijn uitgerekende dag en ik voel nog helemaal niets. Die vriendin had het gevoel dat ik op deze dag wel een knuffel kon gebruiken en zij kwam die graag geven. We hebben gekletst, gegeten, gelachen, gehuild en genoten. Om 10 uur savonds keren ze terug huiswaarts. Wij blijven achter met drie kruisjes in de agenda bij zaterdag en zondag, waar zij had aangegeven dat we wel eens goed nieuws konden hebben voor iedereen in het komende weekend.
Om half 4 snachts sta ik op om te plassen. Het is inmiddels 31 oktober. Ik verlies vocht, wat helemaal niet lijkt op iets wat ik eerder wel eens voelde 'lopen'. Ik bekijk het grondig, denk aan vruchtwater, maar ben niet geheel overtuigd.
Ik besluit nog een puzzeltje te maken op de bank. Manlief slaapt lekker, ik laat hem maar met rust, weet immers nog steeds niet 100% zeker of ik vruchtwater verlies. Om 8 minuten over 4 krijg ik een krampachtig gevoel in mijn buik. Wéér een harde buik denk ik. Maar als deze zich doortrekt naar mijn rug weet ik het zeker. Ik heb weeën! Ik herken feilloos de rugweeën van de bevalling van de oudste en begin te timen. Binnen een half uur heb ik al 5 weeën gehad. Ik kruip om 10 over half 5 terug in bed, dit kan een lange rit worden en ik meende nog wat slaap proberen te krijgen. Dit lukt echter niet, ik begin zachtjes te puffen als er weer een rugwee komt en time intussen door op de wekker. Weer rond de 10 minuten, soms 8, soms 12, maar ze komen vrij regelmatig. Om 5 over 5 maak ik manlief wakker. Heel rustig doch zeker zeg ik hem: R, het is begonnen. Hij komt overeind en besluit zich direct aan te kleden. Hij vraagt me wat we nu gaan doen en ik zeg hem dat ik nog een uurtje aan wil kijken. Drie keer naar Maastricht met vals alarm vond ik genoeg, hoewel ik wíst dat dit geen vals alarm was, leerde de bevalling van de oudste me dat ik wéér 30 uur over 5 cm ontsluiting zou kunnen gaan doen. Om half 6 wast manlief de vaatwas van de avond ervoor weg en moppert dat we hem eigenlijk niet hadden moeten laten staan. Zul je altijd zien!
Rond kwart voor 6 drinken we samen nog een kopje koffie, ik vang intussen de weeën op, staand aan tafel, leunend op de bank en tegen de dressoir. Puffen moet ik best al wat, dus manlief besluit naar Maastricht te bellen. Twee minuten later voel ik dat we moeten gaan, dit is best heftig en we moeten nog een dik half uur rijden.
Om half 7 komen we aan in het AZM en ik word aan de ctg gelegd. Duidelijk activiteit! Manlief duwt op mijn verzoek met zijn vuisten net boven mijn stuit, zodat ik de weeën wat beter kan opvangen. Dit gaat zo een tijdje door. Rond half 8 komt de gynaecoloog die ik de keer daarvoor ook had en hij toucheert me. 4 cm ontsluiting.. ik kijk hem aan en denk: WAAAAAT?!?! Nu al? Sjeee zeg!
Ik blijf weeën opvangen en word overgeplaatst naar de verloskamers. Hier gaat het gebeuren, dacht ik. Ik word permanent aan de ctg gelegd en ze komen alvast een infuus prikken, voor het geval ik bloed moet krijgen als ik net als bij de oudste veel bloed mocht verliezen. Een infuus is makkelijker geprikt in rust dan in een stresssituatie vinden ze. Ik wéét van te voren dat het prikken geen pretje gaat zijn, ik heb dunne vaten, waar ze makkelijk doorheen prikken. En zo geschiedde. 6 keer proberen ze, terwijl ik hen de ader kan aanwijzen waar ze wél een infuus kunnen steken. De 7e keer lukt het ze, in de ader die ik in eerste instantie al aanwees. Tussen het prikken door vang ik nog regelmatiger weeën op en om half 10 komen ze weer toucheren. 6 cm ontsluiting, dit gaat hard! Ze besluiten mijn vliezen te breken, zodat de ontsluiting makkelijker zal vorderen.
Als ik op een gegeven moment -vraag me niet meer wanneer- aangeef dat ik persdrang krijg, toucheren ze weer -volgens mij was het rond half 12- en blijkt dat ik de laatste twee uur ben blijven steken op 6 cm. Aangezien de weeën zo frequent komen, besluiten ze een draadje op het hoofd van de baby te draaien, zodat ze zijn toestand in de gaten kunnen houden en ik krijg een soort van sonde in mijn baarmoeder om te zien hoe sterk de weeën zijn. Dit willen ze een uur lang monitoren.
De persdrang wordt heviger en heviger, mijn hoofd vecht tegen mijn lichaam. Ik wéét dat ik moet puffen en begin ook fanatiek, maar mijn hele onderlijf neemt het van me over. De oerkracht maakt dat ik een druk krijg waarbij ik mee moet persen. Ze zien het een en ander opbollen wat duidt op persdrang en dat de baby al heel laag ligt. Om kwart over 12 besluit de gynaecoloog dat ik een weeënremmer moet krijgen. De ontsluiting lijkt niet te vorderen en ik heb duidelijk persdrang, de weeën komen om de minuut. Ik moet even rust krijgen en op adem komen. Ze spuiten het goedje in mijn infuus en dat zou binnen een paar minuten moeten gaan werken. Echter doet het dat niet! Om 12.23u mag ik na een laatste keer toucheren mee gaan persen, aangezien ik van 6 cm mét weeënremmers ben doorgeschoten naar 9 cm. De natuur die me op dat moment leidt is duidelijk sterker dan welk medicijn dan ook. Om 4 over half 1 krijg ik een knip en een minuut later, na in totaal 12 minuten persen, wordt Owen geboren. Hij was erg blauw, zat twee keer strak omstrengeld door de navelstreng rond zijn nekje en ze knippen die los alvorens zijn lijfje geboren wordt. Als ie op mijn buik wordt gelegd in een doek beginnen de verpleegkundige en ik meteen zijn rugje te wrijven, zodat ie even op gang geholpen wordt. Even later horen we gemekker gevolgd door een huiltje. Gelukkig, hij ademt! Al snel trekt het blauw weg en wordt hij roze. De placenta wordt 16 minuten na Owen geboren en goed onderzocht. Hij wordt compleet bevonden, waardoor we even later door de gynaecoloog gefeliciteerd worden met de geboorte van onze zoon.
De gynaecoloog hecht mijn knip terwijl de verpleegkundige Owen meet en weegt. Ook wordt zijn Apgarscore bepaald, na 1 minuut scoort hij een 7, ivm het blauw zijn en starthulp, na 5 minuten krijgt hij een 9. Geslaagd voor zijn eerste examen dus!
Rond half 3 heb ik gedoucht en even later zit ik in de rolstoel op het parkeerdek van het AZM een sigaretje te roken. Ik voel me goed, ben hartstikke trots en helemaal niet moe. Wat een prachtbevalling! Alles wat ik wilde is gelukt, op een nachtje ziekenhuis na. Ik had 900 cc bloed verloren en dat was teveel gezien mijn geschiedenis. Ze wilden me zondagmorgen nog even ijzer prikken en dan zouden ze zien of ik medicatie nodig had. Ook waren ze bang voor nabloedingen, net als bij de oudste, maar dit was niet het geval. Mijn hb-gehalte blijkt de volgende morgen 7,6 te zijn, ik krijg ontslag! Om half 12 rijden we richting huis, mét Owen, mét een gezonde en welbevonden mama. De kraamhulp is er een half uurtje later en het genieten kan beginnen!
Tijdens de tweede maand van zijn leven kan je baby gewend gaan raken aan een routine. Je hebt beide de tijd gehad om bij te komen van de geboorte en leert elkaar al goed kennen. Je kan je soms nog steeds overweldigd kunnen voelen, maar dat is normaal.
De bewegingen van je baby zijn vloeiender en minder schokkerig aan het worden. Hij heeft nog steeds je ondersteuning nodig, al kan hij zijn hoofd nu eventjes omhoog houden. Als hij op zijn buik ligt, kan je baby zijn hoofd waarschijnlijk enigszins omhoog houden. Blijf hem iedere dag een aantal keer op zijn buik leggen zodat hij zijn spieren kan blijven ontwikkelen. Baby's houden ervan om naar verschillende patronen, kleuren en texturen te kijken naarmate hun gezichtsvermogen toeneemt. Omdat je baby zich om kan gaan draaien naar één kant, is het zeer belangrijk dat je je kleintje nooit ofte nimmer alleen laat. Zelfs als hij dit nog nooit heeft gedaan, zal hij je op een dag verrassen!
Je zult beloond worden voor al je toewijding met waarderende lachjes. Je baby begint te lachen in de omgang met mensen en vindt het leuk als je naar hem teruglacht. Je baby vindt het leuk om je enthousiast te zien en hoe meer je op elkaar reageert, hoe leuker het zal zijn voor u. Prijs je baby voor het leren van een nieuwe vaardigheid en laat hem zien dat hij je trots maakt! Sommige baby's beginnen te kirren - maak deze geluidjes terug naar hem. Speel spelletjes met geluidjes met je baby om hem te helpen om zijn taalvaardigheden te ontwikkelen.
Baby's hebben een sterke neiging om te zuigen en soms is het voeden niet genoeg om deze behoefte te bevredigen. Moedig je baby aan om te zuigen op een vuist, hand, speen of bijtring zodat ze leren om zichzelf te kalmeren. Veel baby's zuigen al op hun duimen of handen voordat ze geboren zijn. Baby's vinden het vaak ook fijn om op spenen of bijtringen te zuigen. Zorg ervoor dat je ze niet overmatig laat gebruiken door je baby en bind ze nooit om zijn nek.
Hoewel huilen heel normaal is, krijgen sommige baby's koliek. Koliek treedt op wanneer een baby continu huilt en niet getroost kan worden. Blijf je baby zo goed als je kan troosten en vraag de dokter om suggesties. Er kan medicatie nodig zijn. Accepteer hulp van anderen en neem ook de tijd voor jezelf die je verdient en nodig hebt. Hoewel het uitdagend en vermoeiend kan zijn, zakt koliek meestal pas weg als de baby 3 à 4 maanden oud is. Verzorgers horen geduldig, zachtaardig en attent te zijn voor baby's.
De handjes van je baby zijn nu geopend en ontspannen en zullen het grootste deel van de tijd ook zo blijven. Moedig je baby aan om te reiken naar voorwerpen en ze vast te pakken. Laat je baby verschillende grootten, kleuren en texturen ervaren om de beste leerervaring te bieden.
Je baby zal inmiddels zijn eerste inentingen krijgen. Het is erg belangrijk dat je je kind inent tegen ernstige ziekten. Het is niet alleen belangrijk voor de gezondheid van je kind, maar het is ook essentieel voor het welzijn van de gemeenschap. Als je je baby een zetpilletje geeft voordat hij zijn inentingen krijgt, zal dit de pijn verlagen. Vaccinaties brengen wel wat risico's en bijwerkingen met zich mee, maar deze zijn veel minder ernstig dan de daadwerkelijke ziekten.
Je kan nu iets meer tijd tussen voedingen laten zitten. De meeste baby's die borstvoeding krijgen, kunnen ongeveer 3 uur zonder voeding en baby's die de fles krijgen bijna 4 uur. Wellicht heeft iemand je verteld dat de baby beter zal slapen als je vast voedsel of cornflakes in het flesje doet. Dit kan verleidelijk zijn, maar je moet dit niet doen. Borst- of flesvoeding zal op dit moment de enige voedingsbron te zijn. Baby's van deze leeftijd zijn nog te jong om te beginnen met vast voedsel.
Blijf spelen met je baby en leer hem dingen over de wereld om hem heen. Zet hem op je schoot met zijn gezicht van je vandaan zodat hij meer kan zien. Praat tegen je baby, zing voor je baby en vertel hem alles dat je doet. Baby's houden ervan om te luisteren en dit is hoe ze leren. Als je met je baby speelt, zet hem dan zo neer dat hij naar je toe zit. Steek je tong uit en kijk wat hij doet. Babbel wat af. Zorg ervoor dat je je baby voorleest. Ze vinden het niet per se belangrijk wat er aan ze wordt voorgelezen; ze vinden het fijn om je stem te horen en de felgekleurde plaatjes te bekijken.
Allereerst weer iedereen bedankt voor de post, berichtjes en wensen voor onze Owen. Ze zijn hartverwarmend!
Nu eerst een foto-traktatie, hij is te mooi om niet te plaatsen. Daarna nog een heel verhaal van de eerste week in het leven van onze pasgeborene..
Afgelopen week is er nogal wat gebeurd. Zo heeft Owen woensdag een behoorlijk enerverende dag gehad. 's Morgens kwam de verloskundige, daarna de huisarts, die hem helemaal nakeek en gezond verklaarde, de hielprikmevrouw die hem een gemene prik in zijn hieltje gaf om te kijken of onze knul de PKU goed gaat doorstaan en deze mevrouw deed meteen een gehoortest. Ook die was goed. Beide oren reageerden op het apparaatje, wat wil zeggen dat Owen goed kan horen en geen problemen gaat krijgen om goed te leren spreken.
Dinsdagmiddag waren de kraamhulp en ik erachter gekomen dat Owen een te kort tongriempje had. Dit brengt nu problemen met zich mee met het goed drinken aan de fles, de speen was namelijk te kort, waardoor Owen zijn vacuumcontact met de speen verloor en daardoor veel lucht binnen kreeg. Dit zou dan krampjes kunnen veroorzaken in de darmpjes en hij zou sneller spugen, gezien de boertjes die hij moet laten. De verloskundige besloot woensdag dat er snel ingegrepen moest worden. Niet alleen voor de flesproblemen, maar ook voor de spraak later. De kans dat hij logopedie nodig heeft als we niets doen, is wel degelijk in grote mate aanwezig.
Ze belde zelf met het ziekenhuis in de buurt en de KNO arts was die middag al vrij om Owen te helpen.
R. is 's middags vroeger naar huis gekomen en met tante Maña en Owen naar het ziekenhuis gegaan. Daar kregen ze een hele uitleg over wat ze gingen doen en even later moest Owen mee in een apart kamertje met de arts. Binnen een tiental seconden was hij echter al terug en had geen kik gegeven. Wel had hij zich hevig verzet, zoals het een echte kerel betaamt! Nu merken we al een enorm verschil met het pakken van de spenen en Owen drinkt stukken beter. Het wondje moet nog genezen, maar we zijn blij dat we het meteen aangepakt hebben, het was onverstandig om langer te wachten, hoe moeilijk ik het ook vond om om te gaan met het idee dat ze mijn kleine hummeltje pijn zouden kunnen doen. Dit was echter niet aan de orde en nog heeft hij nergens last van!
De kraamhulp is vandaag voor het laatst geweest. Het was goed. De kraamweek is mooi afgesloten en we kunnen er nu zelf tegenaan. R doet het hartstikke goed als nieuwbakken papa en heeft een enorm vaderinstinct. Ik ben af en toe nog een beetje van de kaart, er valt veel te overdenken en te verwerken. Ik merk dat ik ook af en toe teruggezogen wordt naar de tijd dat D en I ter wereld kwamen. Ik heb een hele fijne bevalling gehad van Owen en dat maakt veel uit het verleden goed. Het is mooi geweest, alles is mooi geweest. Ook de bevallingen van D en I ben ik aan het afsluiten voor mezelf.
Het bevallingsverhaal zal nog even op zich laten wachten, aangezien ik merk aan mezelf dat ik het schrijven daarvan zie als een afsluiting van de zwangerschap. Het is de laatste keer geweest dat ik zwanger was, het bewegen van een baby in mijn buik zal ik nooit meer voelen. En dat is ook goed, maar ik ben nog niet toe aan het afsluiten van deze zwangerschap. Ik wil nog even blijven dromen tussen de wal van het zwanger zijn en het schip van de geboorte. Heerlijk toeven is het daar, geloof me maar! 
Gefeliciteerd met de geboorte van je baby! Het zorgen voor een kleintje kan soms eng en overweldigend zijn, maar jij en je baby zullen elkaar voordat je het weet goed leren kennen. Het is een grote verandering in je leven om papa of mama te worden en het kan even duren voordat je hieraan gewend bent. Zorg ervoor dat je de hulp van vrienden en familie accepteert in de eerste weken.
Pasgeboren baby's doorlopen dagelijks zes stadia. Je baby kan in diepe of lichte slaap zijn, slaperig, wakker en alert, druk en alert, of huilerig. Het is belangrijk om deze stadia te herkennen zodat je je aan kunt passen aan de behoeften van je baby en beter leert begrijpen wat hem het best troost.
Baby's vinden het het fijnst om naar mensengezichten te kijken. Ze kunnen nog niet zo ver zien en kunnen kleuren niet zo goed onderscheiden. Naast het mensengezicht zien baby's graag felgekleurde patronen, spiegels en rode, zwarte of witte voorwerpen. Baby's staren vaak naar dingen maar kunnen nog niets stevig vastpakken. Het is geruststellend voor je baby als je hem dichtbij je houdt, in je armen wiegt en zachtjes tegen hem praat. Het is belangrijk om voorzichtig met baby's om te gaan en altijd hun onderontwikkelde nek te ondersteunen.
Het is gevaarlijk om de baby bij je in bed te liggen. Het beste kun je de baby opzijn rug in het eigen bedje liggen. Verwijder alle knuffels, beddengoed en kussens om ervoor te zorgen dat het kindje niet stikt. Je kan je baby wel een paar keer per dag op zijn buik leggen. Dit helpt het kindje om zijn spieren te ontwikkelen.
Baby's kunnen huilen omdat ze bijvoorbeeld honger hebben, nat of moe zijn, het warm of koud hebben, pijn hebben of overgestimuleerd zijn. Je zult vanzelf doorkrijgen hoe en wanneer je het gehuil van je baby kunt verwachten en stoppen. Soms kunnen baby's niet getroost worden en lijkt het alsof het gehuil nooit zal stoppen. Als je alles al hebt geprobeerd en niets lijkt te werken kun je hem het beste in zijn wieg stoppen en de deur dicht doen. Kom na een paar minuten nog even bij hem kijken. Wat je ook doet, reageer je frustratie nooit af op je baby.
Je pasgeboren kindje kan gemiddeld iedere twee tot drie uur wat eten. Als je je baby flesvoeding geeft, kun je meer tijd tussen voedingen laten zitten. Denk eraan dat je het kindje even laat boeren na een voeding om buikkrampjes en druk te verminderen. Het geven van borstvoeding kan de eerste paar weken lastig zijn. Het vergt geduld, steun en toewijding. Vraag om hulp als je tegen problemen aanloopt. Bel je dokter of eventueel een lactatiedeskundige.
Lengte van onze baby: 49 centimeter
Gewicht van onze baby: 3100 gram
Baby:
Het is moeilijk om met zekerheid te zeggen hoe groot je baby wordt, maar de gemiddelde pasgeboren baby weegt rond de zeven pond en is zo'n 51 centimeter lang. Het grootste deel van zijn lichaam wordt gevormd door zijn hoofd, maar de nog steeds plooibare schedel zorgt voor de flexibiliteit die nodig is om hem door het geboortekanaal te persen. Je baby blijft nog dagelijks groeien; zijn nagels en haar worden ook steeds langer. Veel ouders zijn er verbaasd over hoe lang en scherp de nageltjes van hun baby zijn vanaf het allereerste begin. Ze meteen knippen (vraag een de kraamverzorgster om hulp) kan voorkomen dat hij zijn gezichtje krabt.
Moeder:
Ondanks de medische vooruitgang is nog altijd niet precies te zeggen wanneer een vrouw gaat bevallen. De baby is misschien niet zo laat als je denkt, vooral als je niet honderd procent zeker was van het moment waarop de conceptie heeft plaatsgevonden. Maar zelfs als de uitgerekende datum wél betrouwbaar is, hebben sommige vrouwen toch nog verlengde zwangerschappen en deskundigen weten niet precies waarom.
Het duurt nog een paar weken voordat de zwangerschap als serotien (of overdragen) wordt beschouwd. Maar om er zeker van te zijn dat je baby het nog goed maakt, zal je huisarts deze week - of uiterlijk aan het begin van week 41 - een speciale test willen uitvoeren, die bekend staat als biofysisch profiel om je baby te controleren. (Als je zwangerschapscomplicaties hebt, is zo'n test waarschijnlijk al eerder gedaan.) Een biofysisch profiel bestaat uit een uitgebreid echo-onderzoek waarmee gekeken wordt naar de bewegingen van je baby, het ademhalen en de spierspanning (of hij zijn handen opent en sluit of zijn ledematen strekt en buigt) en de hoeveelheid vruchtwater die hem omgeeft. (Dit is belangrijk, want het geeft aan hoe goed de placenta de baby onderhoudt.) De test kan ook een ongeveer twintig minuten durende controle van de hartslagfrequentie omvatten.
In een ander geval wordt misschien een aangepast biofysisch profiel gemaakt, waarbij de hartslagfrequentie wordt gemeten met een foetale monitor en een echoscopische beoordeling wordt gemaakt van de hoeveelheid vruchtwater. Deze tests worden normaal gesproken twee keer per week uitgevoerd. Als de foetale test niet geruststellend is - je hebt bijvoorbeeld te weinig vruchtwater - wordt de bevalling zo snel mogelijk ingeleid. Als er een ernstig probleem is, krijg je wellicht onmiddellijk een keizersnee.
Je arts zal ook meteen controleren in hoeverre je baarmoedermond ‘gerijpt' is. Zijn positie, hoe soepel hij is, hoe verstreken (uitgedund) en hoe ver ontsloten (geopend) hij is kunnen allemaal bepalend zijn voor wanneer en hoe je bevalling wordt ingeleid. Als de bevalling niet uit zichzelf op gang komt, wordt deze ergens tussen week 41 en 42 ingeleid.
Zo, voor het eerst vandaag even de tijd voor jullie, lezers van dit blog. Owen is een heerlijk mannetje die vannacht voor het eerst even liet merken dat baby's niet altijd slapen. We zijn veel wakker geweest, het is even wennen aan het nieuwe ritme en we werden door ons kleine ventje dan ook goed bezig gehouden.
We hebben vandaag weer wat tips gekregen van Tiny, waardoor we vannacht vermoedelijk weer wat bij kunnen slapen. Het is normaal dat baby's de eerste twee nachten goed slapen en daarna een nacht of 3/4 gaan spoken. Ook Owen moet wennen aan een ritme buiten de buik natuurlijk.
Overdag rust ik tussendoor, we krijgen bezoek, smeren beschuit met muisjes, krijgen post en hangen die kaartjes allemaal op. Soms bedenk ik me ineens dat ik nog geen tijd heb gehad voor dit of dat en heb dan de neiging me zorgen te maken over hoe het straks allemaal moet. Ik wéét ook dat het goed komt en dat ik vóór de kraamhulp weg is, het ritme te pakken zal hebben. Owen is een deel van ons gezin en past daar naadloos in. Zowel voor R, mij, als D en I.
Mijn oog valt net op het gedeelte 'ontwikkeling' hier op dit blog, ik zal week 40 nog even plaatsen, voor de vorm, en ga daarna over op de ontwikkeling van Owen vanaf de geboorte tot hij ongeveer 1 jaar is. Dat ontwikkelingsstukje is een gemiddelde, voor de real life ontwikkeling hou ik iedereen natuurlijk up-to-date via de blogs.
Nog een foto van onze lieve kleine mannetje als afsluiter. Deze is gisteren genomen.
Als eerste wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de gelukswensen, felicitaties en lieve woorden op onze vernieuwde welkomspagina. Het is hartverwarmend om al deze bijdrages te lezen. Bedankt!
Op het bevallingsverhaal moeten jullie nog even wachten, ik krijg het niet helemaal geordend in mijn hoofd.
We zijn zondag thuisgekomen na een nachtje ziekenhuis en we kregen meteen kraamhulp, Tiny. Ze was zeer welkom, want na een paar uurtjes werd het druk in huize R. & J. Het bezoek stroomde binnen en iedereen verwonderde zich over de liefheid en schattigheid van onze nieuwe spruit. Owen liet het zich allemaal gebeuren, hij stoort zich werkelijk nergens aan. :D
De dag was enerverend, ik was niet moe te krijgen. Tiny zag het liefst dat ik op bed zou gaan, maar de adrenaline was te sterk aanwezig. Ik heb alles in me opgenomen en proberen te onthouden, maar ik geloof dat het niet allemaal is blijven hangen.
Owen is vannacht erg rustig geweest. Hij kreeg de laatste voeding gisteren om 22.00u en kwam pas om kwart voor 2 vannacht. De voeding daarna was om kwart voor 6 en dat wordt al gezien als de eerste voeding van de volgende dag. Vandaag dus. Owen blijkt tot nu toe een rustig, tevreden kindje, wat je alleen hoort als ie zijn speentje kwijt is of als ie honger heeft. Ook bloot op de commode om zijn temperatuur te meten is niet helemaal grappig, maar goed, wie zit daar wel op te wachten.. toch? ;)
Vandaag was rustiger qua bezoek. R. heeft echter heel wat dingen moeten regelen. Zo is Owen aangegeven bij de Burgerlijke Stand in Maastricht en hebben we gebeld voor de droger. Die is stuk gegaan en dat kunnen we met de extra baby-was nu niet gebruiken. Als het goed is komt de monteur het maken.
Daarnaast moesten er nog gegevens naar de drukker. Die belde zelf en een goede paar uurtjes later waren de kaartjes al klaar. De goede man is op maandag normaal gesloten, maar nam dit tussendoor. Fijn!
D en I zijn zwaar onder de indruk. Als Owen zijn keeltje maar durft open te trekken, staan grote broer en zus naast de wieg en stoppen hem zijn speentje in zijn mondje, of wrijven over zijn wangetje en bolletje. Het is overweldigend voor ons om te zien dat er liefde, ja écht liefde, straalt uit de ogen van de oudste twee, zodra ze de kleine man zien. Het wordt nog vechten om een eerste flesje te geven woensdagmiddag. Want dát heb ik ze beloofd. Als ze 's middags vrij zijn van school, mogen ze helpen met de verzorging van Owen.
We zijn trots.. we glunderen.. we worden intussen wel moe, maar genieten met volle teugen. Wat is het leven heerlijk!
De eerste tandjes! Het lijkt misschien overdreven om die ene tand meteen te gaan poetsen, maar dat is toch verstandig. Het is goed voor de kaak en het tandvlees en het wordt meteen een goede gewoonte.
Het lichaam van je kind wordt steeds sterker. Leg je je baby op een kleed op de grond, da...
