Ik kon er eigenlijk op wachten. Na al een aantal weken af en toe last te hebben van mijn schaambeen, is de bekkenpijn nu goed aan het doorzetten. Zondag heb ik afgewassen en gestreken en daarbij zet ik schijnbaar net effe teveel stapjes opzij. Daardoor wordt het toch al verweekte bekken een beetje uit elkaar getrokken, wat resulteert in een pijn die ik niet kan beschrijven. Het dichtst in de buurt komt een keiharde trap tegen je schaambeen denk ik.

Gisteravond hebben R en ik de halve zolder overhoop gehaald. Ergens moest een blauw langwerpig doosje liggen met een witte bekkenband in. Een soort van elastiek met klittenband, die je om je billen en rond je bekken moet spannen. Het houd je schaambeenderen bij elkaar en zorgt voor stukken minder pijn. Na een poosje vonden we hem. Ik had hem 5 jaar geleden gekocht, toen ik van dochterlief in week 30 (jaja, ook week 30, net als nu) ineens geplaagd werd door stekende pijnen.

Ik draag hem nu onder mijn kleding en de pijn is meteen stukken minder. Fysio zie ik niet zo zitten, ik probeer even hoelang ik me kan redden met de band alleen. Mijn ervaring is dat fysio niet helpt en het afspraken plannen met twee naar schoolgaande kinderen straks staat me enorm tegen. Hopelijk lukt het zo tot Little Bruce zich laat zien.

Duimen jullie mee?

Je hebt een buikfoto (van 30 weken en 1 dag) en een echo-foto van die schattige kleine hummel ín je buik.
Als je die twee foto's combineert, ziet het er zo uit..

Het lijkt ineens nóg een stuk echter te worden nu.. 

In het contract wat Little Bruce met zijn moeder is aangegaan voor het tijdelijk bewonen van zijn paleis, nader genoemd 'Buik', staat dat er voor de verhuurder een opzegtermijn gesteld is van 2 maanden. Gezien we over 10 weken overgaan tot de beeindiging van de huur, ontvangt Little Bruce vandaag, ruim op tijd, deze brief:

Geachte Little Bruce,

Het was WoonStichting Mama's Buik een genoegen u onderdak te verlenen voor een periode van 9 maanden bij beëindiging van het contract.

Onze WoonStichting heeft wel wat klachten ontvangen over u, maar deze zijn niet zozeer van belang geweest, hoewel ze hieronder voor de duidelijkheid nog wel opgesomt staan, zodat u eventueel bij betrekking van uw nieuwe permanente woning, rekening kunt houden met deze genoteerde klachten.

- U heeft regelmatig geprobeerd om de WoonStichting te voorzien van blauwe plekken, deuken in de wanden en het dak getracht te laten instorten
- U heeft voor veel wateroverlast gezorgd, de WoonStichting heeft vooral last gehad van nachtelijke uitstapjes naar de dichtsbijzijnde toilet om daar het overtollige vocht af te laten voeren.
- U had wat dwarse momenten, waardoor de WoonStichting last kreeg van harde buiken, cq gebarricadeerde deuren en ramen.
- U liet zich niet altijd goed zien bij controles, zodat we regelmatig rare sprongen moesten maken om contact met u te krijgen.
- U zorgde voor overlast door middel van kloppen op de deur van de WoonStichting, terwijl het tijd was om te slapen.

Verder willen wij u laten weten, mocht u niet van plan zijn om over een week of 10 de woning te verlaten, wij gedwongen zijn tot uitzetting en hierbij de Gynaecoloog, cq Deurwaarder zullen inschakelen.

We kunnen u echter wel beloven dat uw nieuwe onderkomen u wellicht beter zal bevallen. U zult er geknuffeld, gekust en bewonderd worden door de al aanwezige bewoners en hun familieleden. U zult in een warm bedje terecht komen en het zal u niet ontbreken aan eten, drinken, aandacht, schone luiers en liefde.

Er wordt op u gewacht!

Met vriendelijke groet,

namens WoonStichting Mama's Buik,

je Moeder

Woohoo! We zijn geweest! En wat was het mooi!

We hebben een hele uitleg gekregen, maar het meeste was wel heel duidelijk te zien. Little Bruce lag eerst met zijn handjes voor zijn snoetje, de navelstreng lag er ook even flink in de weg. Maar na effe friemelen met het echo-apparaat konden we hem dan toch heel goed zien. Hij is gemeten en vanuit die waardes kon ze zien dat ie ongeveer 1346 gram weegt. Hartstikke goed dus, want minimaal mag het 1100 gram zijn, zoals je ook kunt lezen bij de 29-weken-beschrijving van deze week.

Zijn handjes, zijn voetjes, zijn beentjes, armpjes, zijn neusje, mondje en oogjes. Zijn geslacht.. tja.. het is ons heel duidelijk dat meneertje trots is op wat ie tussen zijn beentjes heeft. Hij is natuurlijk de tweede en laatste stamhouder en het lijkt erop dat ie het weet en wil showen ook. Claudia Smeets vertelde ons dat ze het heel moeilijk gehad zou hebben als gebleken had dat wij het geslacht niet wisten of wilden weten. Ze kon er haast niet omheen.

Wat issie mooi! Het is een prachtknul en we zijn erg trots. Nu nog een weekje of 10 en dan kunnen we hem lekker in onze armen houden en helemaal bedelven onder de kusjes en knuffeltjes. Gos.. wat een indrukwekkende ervaring! Ik ga nog nagenieten en jullie kunnen hieronder zien hoe onze babyboy eruit ziet.

Enjoy!

Gisteren kochten we een zwembad van 2.44 doorsnee voor de kinderen. Ze deden al jaren met hun zandbak-bloem, met deksel en dat deksel werd dan gevuld met water, zodat ze konden 'zwemmen'. We besloten gisteren het 'badje' wederom te vullen en ik moet zeggen: de laatste weken zag ik dat het echt te klein was voor onze twee steeds groter wordende kotertjes. Ze kunnen er niet in liggen, alleen zitten en dan nog niet eens altijd met de benen gestrekt. Best sneu, want vooral de oudste is dol op water!

Na kort overleg besloten we daarom een groter zwembad te gaan halen. Eentje die kan blijven staan (met drie kub water ververs je dat nou eenmaal niet iedere keer), met dekzeil en filterpomp om de troepjes eruit te halen.

Mijn oudste broer was hier en hij wilde graag de helft meebetalen. Nou, geregeld! Het bad werd opgezet, met grondzeil, zodat het niet snel beschadigd en de kinderen wilden er meteen bij een paar cm water al in. Het was nog wel fris, we hebben er flink wat losse emmers warm water bij moeten doen, maar goed, dat hoort er ook bij natuurlijk.

Moeders, ik dus, was in het begin wat huiverig, beetje eng, dat toch wel frisse water. Ik was bang voor harde buiken, die kan ik nou eenmaal niet gebruiken. Na even surfen op internet vond ik dat je toch ook wel in natuurwater mag zwemmen als je zwanger bent (en dat is niet voorzien van tig emmers warm water), dus hup, naar boven en bikini zoeken. Geloof me, een hele opgaaf, vooral als je altijd een buikomtrek hebt gehad van zo'n 66 cm..

De enige bikini die nog paste heb ik aangetrokken en ben heel voorzichtig met de kinderen het bad in gegaan. Broerlief vond het wel mooi om daar foto's van te maken. En zo geschiedde dat ik een keertje een buikfoto had, die ik niet zelf gemaakt heb.

Zie hieronder.. ik moet eerlijk bekennen dat ik mezelf iedere keer weer de blubber schrik als ik die foto's bekijk. Uiteraard wéét ik dat ik al weken mijn voeten niet meerr kan zien, dat ik dikker word en dat de buikomtrek momenteel gegroeid is naar zo'n slordige 97 cm. Maar dit.. nee, hier kan ik mezelf schijnbaar keer op keer niet op voorbereiden.

Nog 10 weken en 5 dagen volgens de kalender!

Vandaag moesten we om half 11 in Maastricht zijn bij de verpleegkundige die ons zou voorlichten over dingetjes rondom de bevalling.
We zijn een half uurtje binnen geweest en er is ons weinig verteld wat we al niet wisten.

Ze vroeg hoe ik me voelde, of ik het moeilijk vond me aan de regels te houden van wat wel en niet mag tijdens de zwangerschap en begon haar verhaal daarna.

Bij weeën om de 5 minuten, die een uur aanhouden, mogen we ervan uit gaan dat de bevalling doorzet en moeten we ons melden. Ik heb aangegeven dat ik het fijn zou vinden om een extra check te krijgen van de verloskundige uit het dorp, alvorens we ons melden in Maastricht. Dit omdat ik er geen zin in heb om voor niets drie kwartier te rijden en dan weer naar huis te moeten. Dit was in orde en ze vond het wel een goed idee om dit achter de hand te hebben, hoewel we beiden vermoeden dat ik wel wéét wanneer ik begonnen ben met bevallen.

Er is de mogelijkheid tot pijnbestrijding, een voorlichtingsavond met rondleiding in het zh, een zwangerschapscursus en bladiebla (vrij vertaald: ga zo maar door). Allemaal dingen die ik al wist en die ze van mij gerust niet had hoeven noemen.

Uiteindelijk heeft ze mijn bloeddruk nog gemeten: 120/75 en de hartslag van Little Bruce geluisterd. Ditmaal zonder echo, dus alleen met de Doppler. Beeb vond dat niet zo grappig, of misschien juist wel, in elk geval schopte ie constant tegen het apparaat op mijn buik en was het niet makkelijk om meteen zijn hartje te vinden. Je zag hem ook echt door mijn buik heen bewegen en zwom van de ene naar de andere kant. Geweldig! Hartslag tussen de 140 en 150. Ook helemaal in orde dus.

Nu nog 4 nachtjes slapen voor we de 3/4D echo krijgen bij een Echobureau in Venlo. Ik kan niet wachten om te zien hoe Little Bruce aangekomen is, ben bijzonder benieuwd naar zijn groei en hoe ie er nu uitziet. Uiteraard zal ik de foto's die we meekrijgen met jullie delen. Tot volgende week!

Heeft u ook zo'n trek in kinderen die begrijpen dat bukken om hun speelgoed op te rapen met een zwangere buik niet zo makkelijk meer gaat, volg dan de instructies hieronder op en de kans dat uw oudere kinderen ineens een 'ohhhh-moment' krijgen is plots vele malen groter!

Ingrediënten:

- een ouder kind, of twee, of drie, naargelang hoeveel u er rond heeft lopen
- een paar weken ergernis door het niet functioneren van hun oren en breintjes
- een voetbal, of volleybal, of handbal, wat u maar voor handen heeft
- een t-shirt dat toevallig óm het kind heen zit wat u graag een lesje wil leren

Voorbereiding:

- Men stoppe de bal onder het t-shirt van het kind wat steeds spullen laat slingeren en wat steevast met een ferme 'NEE' de vraag of ze het zelf willen oprapen, beantwoordt.

Bereiding:

- Men gooit voor het eerst in uw volwassen leven moedwillig speelgoed op de grond en grijnst daar eens flink bij.
- Men geeft nu het, met de voetbal-onder-het-shirt, gezegende kind de opdracht om het voor u op te rapen.

Afwerking:

- Men geniet van het 'ohhh-moment' wat u op de snuit van het betreffende kind ziet verschijnen.
- Men hoopt dat dit ritueel in het geheugen geprent blijft, anders gewoon nog een keertje herhalen. Om goed te leren koken moet je het immers ook vaker doen.

Smakelijk!

And still growing!

Sinds zaterdagochtend word ik geplaagd door fikse keelpijn en stekende oorpijn. De huisarts gisteren wilde me niets geven, dit ivm het feit dat ik géén koorts heb. De zwangerschap maakt dat ze voorzichtig zijn met dat soort middelen, zolang ze nog anders kunnen. Uitzieken was het advies.

Vanmorgen ben ik wederom teruggegaan. Na een halve nacht niet geslapen te hebben, nu aan beide oren stekende pijn te voelen en aan beide kanten een opgezette keel te hebben, vond ik dat een consult wel op z'n plaats was. Dit keer had ik de huisarts haar collega. Ze zijn met twee dames.

Weer onderzocht.. ditmaal uitgebreider. Longen zijn schoon, keel is idd behoorlijk dik, maar ik heb nog steeds geen koorts, dus krijg geen kuur.
Wel is mijn ijzergehalte nog geprikt, doordat ik aangaf (al snikkend) dat ik zo moe ben en dat mijn hele lijf zeer begint te doen van het slaaptekort.
Vorige keer was mijn HB nog 7,9 en nu gaf het apparaatje 6,5 aan. Te laag dus. Ik krijg van de apotheek voor 2 maanden ijzertabletten.
Ook werd me geadviseerd om multivitaminen voor zwangere vrouwen te gaan slikken.

Als huis-tuin-en-keuken-ontstekingsremmer moet ik sinaasappels gaan uitpersen, citroensap erbij doen en een flinke schep honing. Schijnbaar zijn dat dé drie middelen die me nog enigszins kunnen helpen.

Veel rust was waar ze het gesprek mee afsloot. Tja.. vertel dat twee kinderen. Waarvan er eentje ook nog moet zwemmen morgenmiddag, omdat ie zaterdag op moet voor zijn A diploma. Vandaag blijven ze over en R. heeft hen naar school gebracht. Ik ga zometeen naar de apotheek en dan maar mijn bed in. Ik heb tot kwart voor 3 om mijn slaap in te halen.

Ik hoop maar dat dit snel over is.. bij de oudste twee had ik een vrijwel probleemloze zwangerschap, maar een heel moeilijke bevalling. Laat het nu dan maar andersom zijn. ;)

Kort blogje, lange wachttijden, maar...
Controle was goed vanmorgen!
Gyn zegt dat ik een zwangerschap uit het boekje heb.
Hartje klopte goed en Bruce was errug beweeglijk! Heerlijk!
Over 4 weken (14 augustus) een controle door een verpleegkundige en meteen met haar een voorlichtingsgesprek over hoe, wat, waar en wanneer.. pijnbestrijding mag ze overslaan, dat wil ik niet
En 3 weken daarna (1 september) weer controle gyn!

We kunnen weer vooruit voorlopig.

Ook hebben we sinds afgelopen weekend een andere auto. Van een sportieve, lage Mazda 323 F zijn we overgegaan op een hele fijne Ford Escort Station. Meer ruimte in de koffer, een hogere instap, wat voor mijn harde buiken zeer bevorderlijk is en uiteraard kunnen er nu wél twee stoeltjes en een maxi-cosi op de achterbank. Met dank aan Maña, van wie we deze auto mochten overnemen.