Na woensdag heb ik me niet meer zo akelig gevoeld, maar wilde vandaag toch even alles laten checken bij de ass. van de huisarts. We kwamen tot de volgende conclusies:

* bloeddruk 144/75    * hb (ijzergehalte) 6,5
* bloedsuiker 4,8        * polsslag 86
* gewicht: 59,4!!!!! (ik vermoed zo'n 11 kilo aangekomen)

Alles was goed, behalve mijn Hb, die is aan de krappe kant, maar ik kan niet meer ijzer krijgen dan dat ik nu al heb. Mogelijk was daar dat akelige gevoel door woensdag! Ik heb nu een herhaalrecept voor de ijzertabletten gekregen. Voor 30 dagen, want ze dacht dat Little Bruce mogelijk dan wel geboren zou zijn, gezien het feit dat ie al zo laag zit.
Voor de rest kreeg ik nog iets.. een serieuze hartverzakking toen ik op de weegschaal ging staan.. sjemig, bijna 60 kilo, zoveel heb ik nooit eerder gewogen.

Bij de oudste was ik 12 kilo aangekomen, met een startgewicht van 44 kilo (was flink afgevallen na het krijgen van een auto-ongeval voor ik zwanger werd)
Bij de jongste was ik 6 kilo aangekomen, maar van haar beviel ik met 34 weken. (dus als je ziet dat ik nu in diezelfde periode zit, ben ik toch 5 kilo méér aangekomen dan van haar)

Nog 6 weken tot de uitgerekende datum.. ik ben benieuwd of ik dat haal!

Hoe komt het toch dat het zo moeilijk is om hulp te vragen als je merkt dat het niet meer lukt?

Ik krijg langs alle kanten aanbiedingen, kinderen naar school brengen, terug thuis afzetten, ze kunnen overblijven (á 3 euro per dag per kind), ze mogen daar en daar spelen, poetshulp.

En ik blijf maar denken dat ik geen hulp kan en mag aanvaarden. Wie weet hoe hard heb ik het straks nog nodig?

Gisteren ging het even niet goed. Ik heb zelfs de verloskundige in het dorp gebeld, terwijl ik daar niet eens bekend ben. Ja, ik ken haar wel, van school, maar loop geen controles bij haar.

Rond half 2 werd ik erg akelig. Duizelig, licht misselijk, zweten en hevig trillen van mijn handen. Volgens de VK kon het liggen aan een suikertekort, maar een half uur daarvoor had ik nog dextro genomen. Gegeten had ik ook gewoon. Geslapen.. de hele morgen. Laag ijzergehalte, maar dat leek me ook stug met die ijzertabletten die ik al meer dan 40 dagen slik. Dan zou het nog een lage bloeddruk kunnen zijn. Nou ja.. ze kon in elk geval niet direct controleren, want ze was niet in de buurt, maar ik moest maar gaan liggen en opvang zoeken voor de andere kinderen. Tja.. handig!

Gisteravond nog een kleine discussie met manlief. Hij vindt ook dat ik hulp moet aanvaarden en niet steeds af moet wijzen omdat ik het idee heb dat ik het zelf allemaal nog moet doen.  Hij vindt dat het me siert dat ik zelf stug wil doorzetten, maar is van mening dat áls ik toegeef dat het niet meer lukt, ik eigenlijk al te laat ben. Want dan heb ik al last en wil dat zeggen dat ik niet genoeg gerust heb. Hij zegt dat ik me over het feit dat het niet meer gaat heen moet zetten en accepteren dat het zwaarder wordt en dat ik nu ook zwaarder ben dan bij de oudste twee. Kortom, deal with it and move on! Hulp vragen is geen schande.

Maar ik.. ik wil zo graag die stoere zwangere zijn die tot het laatst alles zelf kan. Ik voel me schuldig als ik zie dat manlief in het weekend de vuilniszak uit de bak tilt en opruimt, ik voel me rot als ik 'ja' zou zeggen op de vraag of ik hulp nodig heb met het huishouden. Ik word verdrietig als ik zie dat iedereen om me heen bezig is voor mij en ik blijf zelf op mijn kont zitten. Wat dan resulteert in dat ik zelf ga helpen, dat ik zelf meepoets, dat ik begin met de afwas terwijl mijn hele lijf gilt dat het wil gaan rusten. Alwéér rusten!

Nou.. ik weet niet goed wat ik wil met dit blog, maar ik moest het denk ik gewoon even kwijt. Ik ben moe.. wil veel meer dan ik kan en dat moet ik nu voor mezelf gaan toegeven! En daar baal ik van. Stevig ook!

Kuitkramp! Eerst in het linkerbeen! Daarna in het rechterbeen! Auw!
Ik voelde het al de hele nacht lichtelijk aan komen. Het gevoel: 'Als ik NU mijn voet durf te bewegen, krijg ik kramp' hield me al enigzins alert en dus wakkerder dan gehoopt. Tot het moment dat ik toch net effe te diep in slaap viel en overvallen werd door een intense pijn gevolgd door een gil. R was meteen wakker en hielp me mijn voet naar mijn scheen te duwen. Ik weet nu in elk geval dat ik me geen zorgen hoef te maken om zijn reactievermogen, mocht er sprake zijn van weeënactiviteit. Maar mensen lief, wat doet zo'n kramp zeer zeg!

Nachtelijke spierkrampen zijn plotselinge aanvallen van onwillekeurige en pijnlijke spiersamentrekkingen. De krampen treden vooral 's nachts op en kunnen een aantal seconden tot minuten aanhouden.

De belangrijkste kenmerken zijn:
-de scherpe pijn;
-de locatie van de kramp: meestal in de kuit of in de voet;
-het moment waarop de kramp plaats vindt: meestal 's nachts tijdens de slaap.

Bij wie komt het voor? 
Zwangere vrouwen hebben meer kans op nachtelijke spierkramp; zij hebben ruim 6 keer meer kans op nachtelijke spierkrampen dan de rest van de bevolking. Door een verschuiving van zouten en mineralen kan een tekort aan magnesium ontstaan. Deze klachten verdwijnen vanzelf na de bevalling.

Vanmorgen mocht ik naar de fysiotherapie vanwege de bekkenpijn. De goede man deed een intakegesprek en vulde alle gegevens in het computersysteem in.
Dan sta je vervolgens ineens geregistreerd als 'zwangere vrouw met bekkenproblematiek'.

Zo zwart op wit maakt dat het toch vrij confronterend is.

Vervolgens kreeg ik een testje. Op mijn rug op de behandeltafel en til je benen maar eens één voor één een stukje op. Ik kan je zeggen, het voelt alsof je uit elkaar scheurt. Daarna mocht diezelfde handeling nog eens, maar dan met de peut die je bekken met zijn handen bij elkaar duwt. Dat ging ineens veel soepeler. Conclusie: positief getest op bekkeninstabilteit. Grumph!

Dat ik een bekkenband heb is dus erg gunstig, maar op mijn vraag of de baby dan wel fatsoenlijk kan indalen (Little Bruce beweegt nogal -voor mijn gevoel- protesterend als ik die band om heb) had hij geen antwoord en vond ook dat ik de baby te allen tijde voor moest laten gaan. De band mag dus gedragen worden, maar alleen als ik perse dingen moet doen die ik eigenlijk niet kan of mag. Hij zag gelukkig wel in dat je een huishouden met twee kinderen niet stil kunt leggen en begreep dat er wel eens wat moet gebeuren wat eigenlijk niet zo gunstig is met bekkenklachten.

Verder het advies om zo min mogelijk te tillen, op de bank liever liggen dan zitten, als ik moet bukken moet ik met één hand ergens op steunen (bv op de dressoir of het nachtkastje, tafel of zitting van een stoel) het gebruik van de krukken is heel goed en ik kreeg oefeningen mee voor thuis. Deze moest ie meteen na testen al aanpassen, omdat ik door de grond ging van de pijn. In aangepaste vorm is het iets minder effectief, maar dragelijk voor mezelf.

Hij heeft me een kwartiertje behandeld, in de vorm van het uiteen duwen van mijn knieën gebogen in rugligging, die ik dan terug dicht moest duwen. Zo worden de spieren onderin mijn bekken getraind en kan het bekken de klachten beter opvangen.

Nog 7 weken tot de uitgerekende datum. Max. 8 als ik eroverheen ga. Met nog 11 behandelingen fysio moet me dat lukken. Iedere week een keertje en ik hoop toch echt dat ik een behandeling of wat overhou. Al is het maar om eventueel na de bevalling nog een aantal keer te mogen gaan.

So far for fysio.. op naar de behandeling volgende week donderdag.

Als ik een.... was geweest, was ik al bevallen.
 
Brulaap: 6 maanden
Schaap: 147 (137-152) dagen
Slingeraap: 7 maanden
Tijger: 104-112 dagen
Varken: 115 dagen
Zwarte Beer: 7 maanden

Gelukkig zijn er nog anderen die langer moeten wachten.
Dat geeft een mens hoop.

Dolfijn: 350 dagen
Giraffe: 475 dagen
Olifant (Afrikaanse): 18-22 maanden
Olifant (Aziatische): 20-22 maanden
Walvis: 1 jaar

* Wat verveling met een mens kan doen he?

Vannacht was het dan zover. Ik ben bevallen. Nou ja.. niet heus, maar wel in mijn droom.
En zelfs niet eens in het ziekenhuis van Maastricht, waar we toch echt trachten heen te gaan zodra de weeën beginnen.

Nope, ik zocht een erg comfortabel plekje in huis en beliefde daar mijn kind te baren. Waar? Midden op de tafel in de kamer. Nu vraag ik je!

Het is idd een jongen geworden, hij kwam zonder al te veel pijn ter wereld en de navelstreng bleef nog een heel poosje intact. Die bungelde gewoon uit de uitgang en meneertje dronk meteen al zijn fles. De VK kwam (terwijl ik die niet eens heb) en hielp me overal mee. Maar die navelstreng.. die hing en bleef hangen. De placenta wilde ook niet komen, maar ik geloof dat dat na een tijdje toch wel gebeurde.

Ik werd wakker en heb eerst voor de zekerheid even aan mijn buik gevoeld. Zit ie er nog? Verdikkie, ja zeg! Pfoe!

Nou ja.. we zullen maar zeggen dat ik me aan het voorbereiden ben op wat komen gaat. En weet je? Ik heb er nog zin in ook!

Gisteren heb ik een proefdruk voor de geboortekaartjes aangevraagd, de teksten waren inmiddels gevonden en door ons beiden goedgekeurd. Waarom dan nog wachten?

De geboortebedankjes zijn binnen. Voor hier thuis hebben we iets heel leuks (foto zal later volgen) en voor de kinderen om te trakteren op school ook, maar die moeten we zelf nog in elkaar knutselen. Ik denk dat ik daar binnenkort met ze samen mee aan de slag ga.

Er moet niet veel meer gekocht worden, nog een paar versieringen voor als Little Bruce zich aandient, zodat we kunnen versieren en nog een maatbeker met deksel, om flesvoeding in te bewaren. Het einde is in zicht.. nog even!

Gestart bij 66 cm buikomtrek en nu de magische grens van 100 cm bereikt.

Omdat het nu toch met periodes de spuigaten uitloopt, heb ik besloten overleg te plegen met mijn huisarts.
Er liggen sinda gisteren twee verwijsbrieven klaar. Eentje voor een paar krukken (voor een rollator voel ik me wayyyy to young, hoewel ik wel loop en opsta als een 100-jarige) en eentje voor fysio.

Ik heb met de fysio-peut kunnen regelen dat ik hier in de dependance in het dorp mag komen, anders moet ik steeds extra autorijden. Vrijdag de 11e heb ik de eerste afspraak. Ik ben benieuwd!

De krukken moeten komende week opgehaald. Ik weet hoe het lopen met krukken gaat en ben ook niet bang om te vallen, het ziet er alleen zo raar uit, een zwangere vrouw op krukken.

Nu maar hopen dat ik het een beetje dragelijker voor mezelf kan maken totdat Little Bruce zich aandient.

Vannacht barslecht geslapen. Het was ruim drie uur voor ik de slaap kon vatten. Dit door menstruatieachtige pijnen in mijn onderbuik, bandenpijn, bekkenpijn en een Little Bruce die constant aan het schoppen, draaien en dansen was en tot overmaat van ramp ook nog ruim drie kwartier de hik kreeg.. zucht!

Vanmorgen om half 8 liep de wekker af, we moesten om half 10 in Maastricht zijn.

Bij de gyn aangekomen, riep ie ons, zag dat ik wat moeizamer opstond en maakte daar een opmerking over. Duidelijk dus. Hij vroeg of ik bekend was met bekkenpijn in eerdere zwangerschappen en dat bevestigde ik. Verder hebben we een lijstje afgewerkt met klachten en zorgen die ik had.

We kregen ook nog even snel een groeiecho, het hoofdje werd gemeten en zijn buikje. Het hoofdje zit rond de uitgerekende datum van 30 oktober, maar het buikje schoof wat verder door. 9 november. Dwz dat onze Bruce geen dikke buik heeft, maar dat trekt waarschijnlijk nog wel bij.
Het gewicht werd vandaag geschat op 1650 gram. Toch mooi weer 300 gram meer dan twee weken geleden. Het hoofdje ligt beneden, gyn vermoedt ook dat ie niet meer veel zal draaien.

We hebben de bevalling besproken. Ik moet zodra ik weeën heb, richting Maastricht. NIET afwachten of er ontsluiting is die vordert.. NEE, naar zh komen! Dit omdat ze me willen monitoren en zien of een normale bevalling niet teveel druk geeft op het keizersnede-litteken van de vorige bevalling. Hij schat mijn kans om vaginaal te bevallen op 60 á 70% en een keizersnede dus op 30 á 40 %. Ik heb eerder laten zien dat ik vaginaal kán bevallen, maar omdat dat van een kindje was wat maar 2280 gram woog, weet ie niet of ik niet in de problemen ga komen als dit kindje groter blijkt te zijn. Ik ben, zoals de meesten van jullie weten, niet groot en uiteraard zal een groter kindje ook meer gevaar betekenen voor het keizersnede-litteken en waarschijnlijk ook mijn bekken, wat in 2001 een dubbele breuk opliep. Inleiden is sowieso niet aan te raden, ivm met het litteken weefsel en dat zou ie ook niet doen vóór week 41.

Ik moet er sowieso rekening mee houden dat er geen enkel risico wordt genomen en we mogelijk tijdens de weeën, of zelfs voordien al besluiten tot een keizersnee. Ik hoop met heel mijn hart dat ik vaginaal mag bevallen, wil het dolgraag op eigen kracht doen en snel weer thuis zijn, maar verstandelijk begin ik me nu toch af te vragen of een geplande keizersnee niet slimmer is. Anyway.. ik heb nog even om daarover na te denken.

Enigzins gerustgesteld zijn we terug naar huis gekeerd.
Over drie weken weer controle, ditmaal bij dr Coumans, gezien Prof. Nijhuis dan zelf geen spreekuur heeft.

Dat een zwangerschap bij 31 weken niet meer zo 'makkelijk' aanvoelt als bij een week of 12, lijkt me duidelijk. Geen kwaaltjes, onee, niet misselijk, geen overdreven geval van oedeem, geen rare eetgewoonten, geen dingen die ik niet meer lust.

Moeheid.. ? Ja! Die wel. En als jullie het volgende filmpje zien, snappen jullie misschien waardoor. Helaas ging de batterij al snel leeg en heb ik maar heel kort kunnen filmen, maar ik vond het deze keer toch de moeite om te delen.

So sit back, relax.. and watch Little Bruce in action!