Er is in de afgelopen anderhalve week in omtrek maar liefst 3 cm bijgekomen.
Nu zit ik op 90 cm rond.

Normaal gezien als je als zwangere vrouw loopt te klagen over kwaaltjes of moeheid, roepen meteen minimaal 6 mensen in je omgeving: Jaaaa, maar dat hoort er allemaal bij, óf Sjee, wat loop jij nou te klagen, je bent zwanger, das het mooiste wat er is.

En weet je? Ze hebben nog gelijk ook. Geen twijfel over mogelijk, discussie gesloten. Maar zo af en toe wil ik toch even klagen hoor. En dit is zo'n klaagblog. Het zal gaan over slapen, jeuk, plassen en een andere niet nader te noemen kwaal die zwangeren zo af en toe eens mogen ervaren.

1. Slapen: ik slaap slecht! Woel en draai veel, pieker constant als ik wakker ben en een fijne slaaphouding vinden is momenteel een ramp. Ik ben (was) een echte buikslaper en sinds een weekje lukt dat niet meer. Mijn neus zit vaak aan één kant dicht, waardoor ik gedwongen ben op één zij te gaan liggen, anders gaat het andere neusgat vrolijk meedoen. En geloof het of niet.. met twee dichte neusgaten krijg je maar bar weinig lucht.

2. Jeuk: mijn buik en boezem beginnen te jeuken. De huid die nu flink oprekt is niet zo gewillig als ik hoopte dat het zou zijn. Resultaat: jeuk! En krabben helpt niet zo heel goed.

3. Plassen: wel 3 a 4 keer per nacht moet ik mijn bed uit, omdat het gewoon nodig is of omdat ik dénk dat het nodig is. Dat laatste komt omdat Little Bruce af en toe fijn in mijn blaas schopt waardoor die ineens een signaal uitstraalt naar mijn breintje: Tijd om op te staan, anders is het bed nat! Als Little Bruce zich dan ineens koest houdt, is de grote drang ook verdwenen, maar sta ik wel al in de badkamer. Toch maar even proberen dan!

4. Een niet nader te benoemen kwaal: een dinges aan de dinges wat alleen op te lossen is met dinges of dinges. Ja, dáár ja! Het begint met een I en eindigt op nfectie.. blegh! Mij zeer bekend van de andere zwangerschappen, wat simpel op te vangen was met een eivormig kogeltje, in te brengen vlak voor het slapengaan en wat de irritatie en de jeuk dáár ook meteen weghaalt. De dok is gebeld en ik moet eerst proberen met Lactacid te wassen.. Nou ja, voor degene die het kennen is dit verhaal over dinges aan je dinges en op te lossen met dinges vast heel din.. euhm.. duidelijk dus. Om gek van te worden.

Voor de rest? Alles goed.. het hummeltje beweegt de ene dag meer dan de andere dag. Ligt er maar net aan hoe het ligt en of ik het met gewoon zitten al in de verdrukking duw. Grote porties eten is van de baan en ik eet vaker dan ooit. Niet alleen eten trouwens, snoepen ook. Gisteren bv: 6 uur frietjes met kroket. half 8 een flinke tros druiven. half 9 twee wafeltjes. 9 uur, ik krijg het op mijn heupen van de hormonen en de honger (?) en ga zelf uiensoep maken. half 10 uiensoep klaar, lekker grote mok gepakt. half 11 nog een halve mok uiensoep.
R. kijkt me regelmatig aan en zegt niets, maar ik zie wat ie denkt.. ik gooi mezelf in de negeerstand en doe net of het is heel normaal. Nog een koekje iemand?

Het aftellen gaat ook nog gewoon door: 8 days to go!

Tijd is een vreemd iets. 19 weken zwanger, het lijkt pas gisteren dat ik de test in mijn handen had, maar aan de andere kant lijkt het een eeuwigheid te duren voor we de 20 weken echo krijgen. Zoals ik al eerder schreef vind ik het heel spannend. Is alles goed met de baby, is het ruggetje dicht, het bovenlipje gesloten, is alles in verhouding, werkt het maagje en de blaas en groeit het goed? En tja.. die ene prangende vraag he? Die krijg ik maar niet uit mijn gedachte. Er zijn tot nu toe 3 mensen geweest die zich hebben uitgesproken over het geslacht van Little Bruce. Alle drie denken dat er een klein meisje in me groeit. En ik? Ik heb echt geen flauw idee. Mijn eerste ingeving was ook een meisje, al lang voor we zwanger waren had ik het idee dat er ooit nog een dochter zou komen. Daarna kreeg ik ineens een sterk voorgevoel voor een jongetje. En nu weet ik het echt niet meer.

Als er mensen zijn die nog een voorspelling willen doen roep hieronder maar wat je denkt, voelt of ziet in je glazen bol! Let wel, er is niets te winnen als alleen de eeuwige roem en mogelijk een uitnodiging om deel te nemen aan het Zesde Zintuig, maar daarover ook geen garantie. Nee, raad gewoon mee, tis gewoon leuk en we doen het puur voor de fun!

De oudste twee kinderen hebben hun keuze gemaakt. Ze moeten door ruimtegebrek samen op één kamer slapen en ik heb hen gevraagd wat ze willen. Een stapelbed en een discokamer, zo luidde het antwoord. Een stapelbed zie ik voor me, een discobal aan het plafond ook, maar hoe moet dan de rest eruit komen te zien? Na een kort telefoontje met mijn beste vriend (op manlief na natuurlijk) bleek dat hij hetzelfde idee had over een discokamer dan ik. Eén muur wit en de ander antraciet-grijs of zelfs zwart (hoewel ik dat erg hard vind voor een kinderkamer) en dan verder wat accesoires in diezelfde kleurstellingen. Ik kan niet wachten om te beginnen. Zodra dochterlief dan 'over' is naar de andere kamer, kan ook de babykamer aangepakt worden.

Ik hoor nu bijna iedereen denken: je hebt nog tijd zat! Klopt ook, we zijn pas volgende week op de helft, maar als ik net als bij de jongste ineens vanuit het niets geconfronteerd word met bekkeninstabiliteit, dan is het acuut 'Game Over' en kan ik zelf niets meer doen. En dat idee staat me enorm tegen. Ik begin liever op tijd, zodat ik met een trotse blik op de kamer kan genieten van het feit dat ik zelf heb meegeholpen.

Nog een weekje.. dan volgt het volgende blog. Voor ons met een uitroepteken, voor jullie misschien nog met een open vraag. We zijn er namelijk nog niet uit of we en aan wie we willen vertellen wat er in me groeit. Dat laten we nog even open...

Op wie zou het lijken? Zowel papa als mama kunnen heel dwars zijn als het moet. En vermoedelijk heeft onze hummel dat geërft! Wat is er aan de hand? Wel, dat kunnen de oudste twee kinderen jullie eigenlijk beter vertellen dan ik. Ze willen beiden graag een teken van leven van Little Bruce krijgen, waardoor ik ze vaak bij me roep zodra de binnenkant van mijn buik gebruikt wordt als fitnessruimte. Het hummeltje is dan erg druk en ik voel het bijna constant.

Maaaaaar.. zodra er een klein kinderhandje op mijn buik wordt geplaatst is het rustig daarbinnen. Alsof het een stiltecentrum moet voorstellen. Ik ga me dan vanalles afvragen, zoals: Zouden mijn drie hummels met elkaar communiceren op een hoger level en kunnen ze Little Bruce troosten/sussen/geruststellen/stil krijgen na de geboorte zonder daarvoor woorden te hoeven gebruiken? Verklaar anders maar eens waarom het iedere keer stil wordt als er een bijna5 of 7 jarig handje in beeld komt. De twee oudste hebben nog niet het geduld om 10 minuten naast me te komen zitten en kunnen zich ook nog niet lang genoeg concentreren, zodat ze vaak onverrichte zaken terug gaan naar waar ze mee bezig waren vóór ik ze riep. Als je er dan nog een zucht bij denkt, is het plaatje compleet.

Ik heb al regelmatig harde buiken en dan zie je de contouren van een baby onder de huid door mijn buik heen. Deze week zat het volgens mij zelfs rechtop. Een hoek van zo'n 90 graden vormde een contrast met stukjes andere buik die nog wegzakken als ik op mijn rug ga liggen. Je voelt dan ook twee bolletjes aan de uiteinden.. een kopje en een kontje.

Nog 2 en halve week, dan krijgen we de 20-weken echo. Elke milimeter wordt dan gecheckt en onderzocht op eventuele afwijkingen. En natuurlijk.. het geslacht. Ik zit nog steeds in dubio.. wachten tot de echo met 20 weken of voor 25 euro een geslachtsbepaling laten doen bij een pretecho buro in de buurt.
Pfff.. mijn nieuwsgierigheid en ik... altijd en eeuwig in gevecht met elkaar!

Het is weer buikfoto-tijd. Ik heb net even vergeleken en het lijkt of mijn buik nu even stabiel blijft qua grootte.. en dat mag ook wel, haha. Anders sta ik over een week of 5 al op ontploffen.

Hier weer een blik op mijn figuur, of wat er van over is dan toch!

Zoals jullie gisteren konden lezen mochten we vandaag weer een blik werpen op Little Bruce. De gynaecoloog heeft alles weer gemeten, we hebben het hartje gehoord en de beeb gezien. Eerst lag het met de snoet richting placenta, die ligt achter nu, dus dat is mooi, hebben we ietsje minder kans dat ie voor de uitgang komt te liggen. Daarna draaide beeb en konden we het gezichtje zien. Tenminste.. een schedeltje. Twee donkere vlekjes voor de oogkassen, een neusje en een donker vlekje voor het mondje. Het was mooi! De duur van de zwangerschap kwam nu exact overeen met hoever we dachten te zijn, namelijk 16 weken en 4 dagen. Over de uitspraak van de echoscopiste bij de nekplooimeting, dat we 2 november uitgerekend zouden zijn, zei hij: Als ze bij de 20 weken weer iets anders zeggen, niet op reageren. Wij hebben hier vastgesteld dat het 30 oktober is en dat blijft het ook. Zijn stelligheid was komisch en geruststellend tegelijk.

Het geslacht... tadaaa.. is nog niet bepaald. Bij de 20 weken echo, 16 juni (dé dag van ons twee-jarig samenzijn) zullen we daar mogelijk een uitsluitsel over krijgen. Rest ons of nog 4 weken te wachten of toch te kiezen voor een pretecho, maar ik denk dat we gewoon 4 weken wachten.

Over mijn hartslag was de professor nogal rustig. Hij heeft gemeten, vond het niet nodig om extra controles te krijgen en moest dat later wel nodig blijken dan heeft ie graag dat we dat toch bij hem komen doen. Mijn bloeddruk was verder goed. De verhoogde pols was volgens hem te wijten aan de duur van de zwangerschap. Mijn lichaam is aan het sporten, ook al lig ik zelf rustig in de bank. Mijn hart moet drie keer zo hard zwoegen om al het bloed (ook extra bloed voor de baby) rond te pompen, dus het was echt niet zorgwekkend. Heerlijk hoe deze man ons gerust weet te stellen. Hij praatte meer dan anders tegen R. en kreeg op sommige momenten zelfs pretlichtjes in zijn ogen. We hebben het getroffen met deze gyn en voelen ons in zeer goede handen.

Nu op naar de 20 weken echo. Als we daarna vragen hebben mogen we twee weken later terugkomen bij de gyn, anders mag het 4 weken later. Even afwachten wanneer de volgende afspraak na 16 juni zal zijn. In elk geval voel ik me steeds beter bij de keuze die we gemaakt hebben voor Maastricht. En elke keer naar Little Bruce mogen kijken is ook zeer bijzonder!

En zelfs zonder die loopings van de gezagvoerder, ben ik al de hele morgen duizelig. Volgens mij zie ik zelfs zo nu en dan wat vlekken. En nee, ik heb het al dertig keer gecontroleerd, maar ik heb mijn bril niet op, dus zulke vlekken zijn het niet.

Verstandig als ik ben, belde ik mijn beste maatjes bij de huisarts (mensen die me kennen weten dat ik een gruwelijke hekel heb aan alles wat met doktoren en ziekenhuizen te maken heeft). Best knap van mezelf, meteen alarm slaan, maar de noodzaak van zulke dingen zie ik wel in, nu ik niet meer alleen mezelf ben. Ik heb de zorg over een hummeltje van zo'n krappe 15 cm in mijn buik en daar valt doktersbezoek zo nodig ook onder.

Hb-gehalte (=ijzer) 7,6 was goed
Bloeddruk 104/73 was ook goed
Polsslag 101 was iets minder goed, dus morgen in overleg met de gynaecoloog daarover.
We moeten even kijken of een extra controle tussen de bezoeken aan de gyn. verstandig is. Mijn pols zou verhoogd kunnen zijn door slechte conditie (ik.. tja, ben allergisch voor sporten) of doordat mijn hart door een flink groeiende buik ietwat in de verdrukking komt. Morgen daarover dus meer duidelijkheid.

Ook mocht ik op de weegschaal gaan staan. Nu is natuurlijk geen enkele weegschaal hetzelfde, maar op deze woog ik 51,9 kilo. Als ik uitga van 46,5 kilo startgewicht dan ben ik dus 5,4 kilo aangekomen. Dat was ik bij de jongste gedurende de hele zwangerschap van 7 en halve maand ook! Hellup.. ! De assistente van de dokter vond me er in elk geval 'lekker zwanger' uitzien, LoL!

Morgen naar Maastricht.. duimen jullie weer mee?

Zoals jullie op de buikfoto van twee dagen geleden wel konden zien, was het hoog tijd om te gaan winkelen voor échte positiekleding. Ik had intussen al een aantal leggings gekocht, maar die hebben een niet al te lang buikstuk, waardoor het op den duur toch gaan knellen en vervelend zit. Truitjes had ik genoeg, ik wilde daarom ook een spijkerbroek en spijkerrokje scoren.

Maña, mijn schoonzusje, ging met me mee. Jeeej, want shoppen in je uppie is lang niet zo gezellig natuurlijk én je hebt meteen iemand die mee kan beoordelen of iets je kleur is, of het niet te oubollig staat of dat het gewoon niet mooi is. Nou, dan kun je rekenen op Maña hoor!

Vol goede moed en een geweldig humeur gingen we op pad samen. C&A, niet te duur, heeft positiekleding.. dachten we. Bleek na neuzen in de winkel en vragen aan het personeel niet zo te zijn. Tenminste, niet in dít filiaal. Op naar Miss Etam, die heeft ook, zeker weten! En dat was zo.. maaaaaaar.. ja er komt een maar, J. is niet groot en heel tenger. Maat 32/34 zit als gegoten. Miss Etam heeft alleen positiekleding vanaf maat 36. Erg teleurgesteld liepen we de winkel terug uit. Dan maar naar de V&D. Ook die hadden niets en WE ook niet. Beseffende dat er niets anders op zat dan naar een speciaalzaak te gaan of een positie-boetiek, dacht ik aan mijn bankrekening. Hellup, het moet echt niet teveel gaan kosten, het is maar voor even!

Volverwachting heet het kleine winkeltje in de straat van het Stadhuis, waar R en ik getrouwd zijn vorig jaar. Elke keer als Maña en ik er voorbij liepen prevelden we dat we daar nog eens hoopten heen te kunnen voor een zwangere J. En zo geschiedde! De dame achter de toonbank was ook zwanger. Had een geweldige uitstraling en de gedachte aan mijn portemonee verdween toen we wat kleding bekeken en de prijskaartjes checkten. Dit is nog te doen. Maar.. en daar komt ie weer.. de verkoopster vertelde ons als snel dat ze bijna niets had in mijn maat. Wat ze wel had bleek ook nog lichtelijk te ruim en te lang. Na even verder zoeken en tig omkleedbeurten hebben we toch nog wat kunnen vinden. Twee basic-jurkjes, een zwart en beetje bruinig, waar ik volgens de dame achter de toonbank -die er intussen achter uit gekomen was en zeer bereidwillig om me te helpen- een legging onder kon en een truitje erover als het koud was, en het zo kon dragen als het warm was. We vonden ook nog een vrij knal oranje-rood met blauwe accenten jurkje, wat ook zo kan, maar zeker met een blauw truitje eronder. En als laatste een vestje. Eerst in lila, maar dat bleek niet mijn kleur en dus nam ik een roze, wat dan weer perfect staat op de basic-jurkjes. De schade voor mijn pinpas viel mee gelukkig.

Daarna hebben we bij de NewYorker nog twee rokjes, nou ja, dat maakten wij ervan.. gevonden en bij Hans een paarse 'kleine huis op de prairie' jurk, met broderie aan de onderkant wat niet echt een positiejurk is, maar gewoon een lekker wijdvallend tuniekje, met een wit shirt eronder. Ik kan dus weer even vooruit.

Het was me de winkel-middag wel. We vertrokken rond kwart voor 11 en hebben tussendoor nog geluncht. Om half 4 waren we terug thuis bij Maña en ik ben kort daarna naar huis gereden. Ik was doodop. Maar we hebben beiden ontzettend genoten, al gaf Maña wel toe naderhand, dat ze ervoor vreesde dat het een rotdag zou worden, omdat we niet direct iets konden vinden en het ernaar uit zag dat ik positiekleding-loos naar huis zou keren. Gelukkig was de middag meer dan geslaagd. Nu alleen nog het dilemma wat ik als eerste aan ga doen vandaag....

Er is even niets te melden. Ik voel me goed, groei gestaag en de Beeb beweegt zo nu en dan. R. heeft het inmiddels zelfs ook al kunnen voelen.
Volgende week dinsdag de volgende echo. Dan volgt er weer een update!
Ik wilde jullie toch de buikfoto van vandaag niet onthouden.

Morgen ga ik shoppen met Maña, je zou zeggen dat het intussen wel nodig wordt hè?

Nee, nog geen Sinterklaasliedjes, zo voorin de maand mei. En zachtjes ging het alleen qua geluid, niet qua snelheid. Die paardenvoetjes bedoel ik dan.
Een aantal jaar geleden kocht ik via een online winkel, of het nou otto, wehkamp of neckermann was, weet ik niet meer, maar ik kocht een Bébé-sounds. Een apparaat wat maakt dat je thuis, in je eigen omgeving, met of zonder kaarslicht, met of zonder romantische muziek.. -nee, skip the music, dat stoort teveel- kan luisteren naar het hartje van de baby in je buik.

Geloof me, het is een stressie gedoe in den beginne. Vooral bij een eerste baby. Je zoekt je rot, weet niet waar je dat ding op je buik moet plaatsen en de teleurstelling -om maar te zwijgen over de zorgen- is groot als je nog niks kunt horen. Zijn de batterijen leeg van het ding, of juist die van de baby? Leeft het nog wel, of is het gewoon te vroeg om het al te kunnen horen? Feit is dat je bij een derde al wat makkelijker wordt en je niet zo snel meer van de wijs laat brengen door zo'n klein apparaat. Al twee weken zoek ik zo af en toe even mijn buik af naar een geluid wat twee keer zo snel gaat dan mijn eigen hartslag. Bij mij gaat het van boem, boem, boem.. bij de baby hoort het boemboemboemboemboem te gaan.

En gisteren vond ik het! Ik was even boven op bed gaan liggen, alleen, zodat ik geen storende geluiden zou opvangen. (volgens mij kun je het ding zelfs gebruiken om door de muren de ruzie van de buren te kunnen volgen, maar dat terzijde.) Na een keer of wat gestoord te worden door mijn eigen dominant aanwezig hartslag -soms zou je willen dat je die even stop kon zetten, maar dat schijnt nu eenmaal niet gezond te zijn- vond ik net boven mijn schaambeen ineens iets wat op hoefgetrappel leek. Een paardje in galop klonk door de koptelefoon. Na nog even te bevestigen door de Bébésounds elders op de buik te drukken en weer terug naar de paardenvoetjes te bewegen, klonk er een keiharde gil naar manlief, die beneden tv zat te kijken. Al snel was hij boven en ik liet hem luisteren. Hij kleurde er zelfs een beetje van.

Zo bijzonder, zo mooi, dat prille leven in je buik. Zo zacht, zo teer, zo kwetsbaar, maar ook zo regelmatig, standvastig en vooral Duracell-achtig. Nee, met de baby is niks mis, hij/zij doet het gewoon en ik moet me steeds inhouden om niet weer te gaan luisteren.