Tijd is een vreemd iets. 19 weken zwanger, het lijkt pas gisteren dat ik de test in mijn handen had, maar aan de andere kant lijkt het een eeuwigheid te duren voor we de 20 weken echo krijgen. Zoals ik al eerder schreef vind ik het heel spannend. Is alles goed met de baby, is het ruggetje dicht, het bovenlipje gesloten, is alles in verhouding, werkt het maagje en de blaas en groeit het goed? En tja.. die ene prangende vraag he? Die krijg ik maar niet uit mijn gedachte. Er zijn tot nu toe 3 mensen geweest die zich hebben uitgesproken over het geslacht van Little Bruce. Alle drie denken dat er een klein meisje in me groeit. En ik? Ik heb echt geen flauw idee. Mijn eerste ingeving was ook een meisje, al lang voor we zwanger waren had ik het idee dat er ooit nog een dochter zou komen. Daarna kreeg ik ineens een sterk voorgevoel voor een jongetje. En nu weet ik het echt niet meer.

Als er mensen zijn die nog een voorspelling willen doen roep hieronder maar wat je denkt, voelt of ziet in je glazen bol! Let wel, er is niets te winnen als alleen de eeuwige roem en mogelijk een uitnodiging om deel te nemen aan het Zesde Zintuig, maar daarover ook geen garantie. Nee, raad gewoon mee, tis gewoon leuk en we doen het puur voor de fun!

De oudste twee kinderen hebben hun keuze gemaakt. Ze moeten door ruimtegebrek samen op één kamer slapen en ik heb hen gevraagd wat ze willen. Een stapelbed en een discokamer, zo luidde het antwoord. Een stapelbed zie ik voor me, een discobal aan het plafond ook, maar hoe moet dan de rest eruit komen te zien? Na een kort telefoontje met mijn beste vriend (op manlief na natuurlijk) bleek dat hij hetzelfde idee had over een discokamer dan ik. Eén muur wit en de ander antraciet-grijs of zelfs zwart (hoewel ik dat erg hard vind voor een kinderkamer) en dan verder wat accesoires in diezelfde kleurstellingen. Ik kan niet wachten om te beginnen. Zodra dochterlief dan 'over' is naar de andere kamer, kan ook de babykamer aangepakt worden.

Ik hoor nu bijna iedereen denken: je hebt nog tijd zat! Klopt ook, we zijn pas volgende week op de helft, maar als ik net als bij de jongste ineens vanuit het niets geconfronteerd word met bekkeninstabiliteit, dan is het acuut 'Game Over' en kan ik zelf niets meer doen. En dat idee staat me enorm tegen. Ik begin liever op tijd, zodat ik met een trotse blik op de kamer kan genieten van het feit dat ik zelf heb meegeholpen.

Nog een weekje.. dan volgt het volgende blog. Voor ons met een uitroepteken, voor jullie misschien nog met een open vraag. We zijn er namelijk nog niet uit of we en aan wie we willen vertellen wat er in me groeit. Dat laten we nog even open...