Sjee, wat gaat de tijd snel! Owen was afgelopen zaterdag 3 weekjes en er is alweer wat te melden over zijn 'ontwikkelingen'.
Zo zit ie al een tijdje op 6 voedingen, soms slaapt hij 's nachts tot half 3, vanmorgen was het kwart voor 4, maar na het verschonen van een flinke poepluier sliep meneertje weer terug in. Ik besloot in overleg met papa dat we hem lieten liggen tot ie echt zou gaan huilen. Dit was om half 6 lieve mensen! Hij heeft dus 'geslapen' van zijn laatste fles om half 12 tot vanmorgen half 6. Geslapen staat hier tussen aanhalingstekens, omdat papa er na de laatste fles nog een aantal keer uit moest om Owen zijn fopspeen te geven. En ik moest eruit voor de verschoonbeurt. Evengoed zijn we hartstikke trots uiteraard!

Owen volgt met zijn oogjes én hoofdje alles wat er om hem heen gebeurt. Dit nog binnen een bepaalde afstand, ik geloof dat hij nog wazig ziet buiten 60cm zicht, maar hij volgt in elk geval!

Vorige week ben ik met Owen naar het consultatiebureau geweest en hij was volgens de dienstdoende wijkverpleegkundige te weinig aangekomen. Bij geboorte woog Owen 3170 gram, 6 dagen erna woog hij 3300 gram, dus was bijna niet afgevallen en weer peilsnel aangekomen. Bij de weging van 18 november woog hij 3520 gram en dat was te weinig op 12 dagen tijd. Ze hebben daar altijd wel wat te zeuren en ik wist direct weer waarom ik zo een hekel heb aan dat bureautje! Ach ja.. de 30e moeten we naar de consultatiearts en dan zien we wel hoe het ervoor staat.

De wipstoel staat nu beneden, hij heeft er al een aantal keer ingezeten en vindt het heerlijk. De box is inmiddels ver leeggeruimd, alle kledingkado's zijn gewassen en alle andere kado's opgeruimd, op wat knuffels na. Owen heeft 1 keer in de box gelegen en de muziek-mobile van Woezel en Pip erboven werd erg interessant gevonden. Hij volgde met zijn oogjes en hoofdje het rode tulpje, hartstikke leuk om te zien.

Voor de rest gaat het hier zijn gangetje. Ik begin steeds beter mijn draai te vinden en heb de 'angst' van het voeden van Owen terwijl ik eigenlijk naar school moet om de andere kinderen op te halen, losgelaten. Het blijkt allemaal erg mee te vallen en Owen moet gewoon even wachten, wat hij niet eens zo erg lijkt te vinden. Hup, in de wandelwagen of de maxicosi in de auto en hij valt al snel weer in slaap, waardoor de voeding uitgesteld kan worden. In het begin was dat even een stress-puntje voor mij, maar het is vanzelf goed gekomen.

We zijn uiteraard gewend aan ons nieuwe ritme, hoewel de moeheid er nog wel is. 's Nachts uit bed valt niet altijd mee en vooral niet omdat het nu koud is en je je warme bed voor een dikke drie kwartier moet verlaten. Maaaaar.. (cliche..) we hebben het er dubbel en dwars voor over, kleine Owen moet immers een grote, sterke knul worden! En zo te zien gaat hem dat vast ook lukken.

Heerlijk, zo'n ukkie in huis!