Vannacht was het dan zover. Ik ben bevallen. Nou ja.. niet heus, maar wel in mijn droom.
En zelfs niet eens in het ziekenhuis van Maastricht, waar we toch echt trachten heen te gaan zodra de weeën beginnen.

Nope, ik zocht een erg comfortabel plekje in huis en beliefde daar mijn kind te baren. Waar? Midden op de tafel in de kamer. Nu vraag ik je!

Het is idd een jongen geworden, hij kwam zonder al te veel pijn ter wereld en de navelstreng bleef nog een heel poosje intact. Die bungelde gewoon uit de uitgang en meneertje dronk meteen al zijn fles. De VK kwam (terwijl ik die niet eens heb) en hielp me overal mee. Maar die navelstreng.. die hing en bleef hangen. De placenta wilde ook niet komen, maar ik geloof dat dat na een tijdje toch wel gebeurde.

Ik werd wakker en heb eerst voor de zekerheid even aan mijn buik gevoeld. Zit ie er nog? Verdikkie, ja zeg! Pfoe!

Nou ja.. we zullen maar zeggen dat ik me aan het voorbereiden ben op wat komen gaat. En weet je? Ik heb er nog zin in ook!

Gisteren heb ik een proefdruk voor de geboortekaartjes aangevraagd, de teksten waren inmiddels gevonden en door ons beiden goedgekeurd. Waarom dan nog wachten?

De geboortebedankjes zijn binnen. Voor hier thuis hebben we iets heel leuks (foto zal later volgen) en voor de kinderen om te trakteren op school ook, maar die moeten we zelf nog in elkaar knutselen. Ik denk dat ik daar binnenkort met ze samen mee aan de slag ga.

Er moet niet veel meer gekocht worden, nog een paar versieringen voor als Little Bruce zich aandient, zodat we kunnen versieren en nog een maatbeker met deksel, om flesvoeding in te bewaren. Het einde is in zicht.. nog even!