Vrijdag 30 oktober, we krijgen telefoon van een lieve vriendin. Zij komt een aantal uur later samen met haar man vanuit de andere kant van het land naar ons toe. Het is mijn uitgerekende dag en ik voel nog helemaal niets. Die vriendin had het gevoel dat ik op deze dag wel een knuffel kon gebruiken en zij kwam die graag geven. We hebben gekletst, gegeten, gelachen, gehuild en genoten. Om 10 uur savonds keren ze terug huiswaarts. Wij blijven achter met drie kruisjes in de agenda bij zaterdag en zondag, waar zij had aangegeven dat we wel eens goed nieuws konden hebben voor iedereen in het komende weekend.

Om half 4 snachts sta ik op om te plassen. Het is inmiddels 31 oktober. Ik verlies vocht, wat helemaal niet lijkt op iets wat ik eerder wel eens voelde 'lopen'. Ik bekijk het grondig, denk aan vruchtwater, maar ben niet geheel overtuigd.

Ik besluit nog een puzzeltje te maken op de bank. Manlief slaapt lekker, ik laat hem maar met rust, weet immers nog steeds niet 100% zeker of ik vruchtwater verlies. Om 8 minuten over 4 krijg ik een krampachtig gevoel in mijn buik. Wéér een harde buik denk ik. Maar als deze zich doortrekt naar mijn rug weet ik het zeker. Ik heb weeën! Ik herken feilloos de rugweeën van de bevalling van de oudste en begin te timen. Binnen een half uur heb ik al 5 weeën gehad. Ik kruip om 10 over half 5 terug in bed, dit kan een lange rit worden en ik meende nog wat slaap proberen te krijgen. Dit lukt echter niet, ik begin zachtjes te puffen als er weer een rugwee komt en time intussen door op de wekker. Weer rond de 10 minuten, soms 8, soms 12, maar ze komen vrij regelmatig. Om 5 over 5 maak ik manlief wakker. Heel rustig doch zeker zeg ik hem: R, het is begonnen. Hij komt overeind en besluit zich direct aan te kleden. Hij vraagt me wat we nu gaan doen en ik zeg hem dat ik nog een uurtje aan wil kijken. Drie keer naar Maastricht met vals alarm vond ik genoeg, hoewel ik wíst dat dit geen vals alarm was, leerde de bevalling van de oudste me dat ik wéér 30 uur over 5 cm ontsluiting zou kunnen gaan doen. Om half 6 wast manlief de vaatwas van de avond ervoor weg en moppert dat we hem eigenlijk niet hadden moeten laten staan. Zul je altijd zien!

Rond kwart voor 6 drinken we samen nog een kopje koffie, ik vang intussen de weeën op, staand aan tafel, leunend op de bank en tegen de dressoir. Puffen moet ik best al wat, dus manlief besluit naar Maastricht te bellen. Twee minuten later voel ik dat we moeten gaan, dit is best heftig en we moeten nog een dik half uur rijden.

Om half 7 komen we aan in het AZM en ik word aan de ctg gelegd. Duidelijk activiteit! Manlief duwt op mijn verzoek met zijn vuisten net boven mijn stuit, zodat ik de weeën wat beter kan opvangen. Dit gaat zo een tijdje door. Rond half 8 komt de gynaecoloog die ik de keer daarvoor ook had en hij toucheert me. 4 cm ontsluiting.. ik kijk hem aan en denk: WAAAAAT?!?! Nu al? Sjeee zeg!

Ik blijf weeën opvangen en word overgeplaatst naar de verloskamers. Hier gaat het gebeuren, dacht ik. Ik word permanent aan de ctg gelegd en ze komen alvast een infuus prikken, voor het geval ik bloed moet krijgen als ik net als bij de oudste veel bloed mocht verliezen. Een infuus is makkelijker geprikt in rust dan in een stresssituatie vinden ze. Ik wéét van te voren dat het prikken geen pretje gaat zijn, ik heb dunne vaten, waar ze makkelijk doorheen prikken. En zo geschiedde. 6 keer proberen ze, terwijl ik hen de ader kan aanwijzen waar ze wél een infuus kunnen steken. De 7e keer lukt het ze, in de ader die ik in eerste instantie al aanwees. Tussen het prikken door vang ik nog regelmatiger weeën op en om half 10 komen ze weer toucheren. 6 cm ontsluiting, dit gaat hard! Ze besluiten mijn vliezen te breken, zodat de ontsluiting makkelijker zal vorderen.

Als ik op een gegeven moment -vraag me niet meer wanneer- aangeef dat ik persdrang krijg, toucheren ze weer -volgens mij was het rond half 12- en blijkt dat ik de laatste twee uur ben blijven steken op 6 cm. Aangezien de weeën zo frequent komen, besluiten ze een draadje op het hoofd van de baby te draaien, zodat ze zijn toestand in de gaten kunnen houden en ik krijg een soort van sonde in mijn baarmoeder om te zien hoe sterk de weeën zijn. Dit willen ze een uur lang monitoren.

De persdrang wordt heviger en heviger, mijn hoofd vecht tegen mijn lichaam. Ik wéét dat ik moet puffen en begin ook fanatiek, maar mijn hele onderlijf neemt het van me over. De oerkracht maakt dat ik een druk krijg waarbij ik mee moet persen. Ze zien het een en ander opbollen wat duidt op persdrang en dat de baby al heel laag ligt. Om kwart over 12 besluit de gynaecoloog dat ik een weeënremmer moet krijgen. De ontsluiting lijkt niet te vorderen en ik heb duidelijk persdrang, de weeën komen om de minuut. Ik moet even rust krijgen en op adem komen. Ze spuiten het goedje in mijn infuus en dat zou binnen een paar minuten moeten gaan werken. Echter doet het dat niet! Om 12.23u mag ik na een laatste keer toucheren mee gaan persen, aangezien ik van 6 cm mét weeënremmers ben doorgeschoten naar 9 cm. De natuur die me op dat moment leidt is duidelijk sterker dan welk medicijn dan ook. Om 4 over half 1 krijg ik een knip en een minuut later, na in totaal 12 minuten persen, wordt Owen geboren. Hij was erg blauw, zat twee keer strak omstrengeld door de navelstreng rond zijn nekje en ze knippen die los alvorens zijn lijfje geboren wordt. Als ie op mijn buik wordt gelegd in een doek beginnen de verpleegkundige en ik meteen zijn rugje te wrijven, zodat ie even op gang geholpen wordt. Even later horen we gemekker gevolgd door een huiltje. Gelukkig, hij ademt! Al snel trekt het blauw weg en wordt hij roze. De placenta wordt 16 minuten na Owen geboren en goed onderzocht. Hij wordt compleet bevonden, waardoor we even later door de gynaecoloog gefeliciteerd worden met de geboorte van onze zoon. 

De gynaecoloog hecht mijn knip terwijl de verpleegkundige Owen meet en weegt. Ook wordt zijn Apgarscore bepaald, na 1 minuut scoort hij een 7, ivm het blauw zijn en starthulp, na 5 minuten krijgt hij een 9. Geslaagd voor zijn eerste examen dus!

Rond half 3 heb ik gedoucht en even later zit ik in de rolstoel op het parkeerdek van het AZM een sigaretje te roken. Ik voel me goed, ben hartstikke trots en helemaal niet moe. Wat een prachtbevalling! Alles wat ik wilde is gelukt, op een nachtje ziekenhuis na. Ik had 900 cc bloed verloren en dat was teveel gezien mijn geschiedenis. Ze wilden me zondagmorgen nog even ijzer prikken en dan zouden ze zien of ik medicatie nodig had. Ook waren ze bang voor nabloedingen, net als bij de oudste, maar dit was niet het geval. Mijn hb-gehalte blijkt de volgende morgen 7,6 te zijn, ik krijg ontslag! Om half 12 rijden we richting huis, mét Owen, mét een gezonde en welbevonden mama. De kraamhulp is er een half uurtje later en het genieten kan beginnen!