Allereerst weer iedereen bedankt voor de post, berichtjes en wensen voor onze Owen. Ze zijn hartverwarmend!

Nu eerst een foto-traktatie, hij is te mooi om niet te plaatsen. Daarna nog een heel verhaal van de eerste week in het leven van onze pasgeborene..

Afgelopen week is er nogal wat gebeurd. Zo heeft Owen woensdag een behoorlijk enerverende dag gehad. 's Morgens kwam de verloskundige, daarna de huisarts, die hem helemaal nakeek en gezond verklaarde, de hielprikmevrouw die hem een gemene prik in zijn hieltje gaf om te kijken of onze knul de PKU goed gaat doorstaan en deze mevrouw deed meteen een gehoortest. Ook die was goed. Beide oren reageerden op het apparaatje, wat wil zeggen dat Owen goed kan horen en geen problemen gaat krijgen om goed te leren spreken.

Dinsdagmiddag waren de kraamhulp en ik erachter gekomen dat Owen een te kort tongriempje had. Dit brengt nu problemen met zich mee met het goed drinken aan de fles, de speen was namelijk te kort, waardoor Owen zijn vacuumcontact met de speen verloor en daardoor veel lucht binnen kreeg. Dit zou dan krampjes kunnen veroorzaken in de darmpjes en hij zou sneller spugen, gezien de boertjes die hij moet laten. De verloskundige besloot woensdag dat er snel ingegrepen moest worden. Niet alleen voor de flesproblemen, maar ook voor de spraak later. De kans dat hij logopedie nodig heeft als we niets doen, is wel degelijk in grote mate aanwezig.
Ze belde zelf met het ziekenhuis in de buurt en de KNO arts was die middag al vrij om Owen te helpen.
R. is 's middags vroeger naar huis gekomen en met tante Maña en Owen naar het ziekenhuis gegaan. Daar kregen ze een hele uitleg over wat ze gingen doen en even later moest Owen mee in een apart kamertje met de arts. Binnen een tiental seconden was hij echter al terug en had geen kik gegeven. Wel had hij zich hevig verzet, zoals het een echte kerel betaamt! Nu merken we al een enorm verschil met het pakken van de spenen en Owen drinkt stukken beter. Het wondje moet nog genezen, maar we zijn blij dat we het meteen aangepakt hebben, het was onverstandig om langer te wachten, hoe moeilijk ik het ook vond om om te gaan met het idee dat ze mijn kleine hummeltje pijn zouden kunnen doen. Dit was echter niet aan de orde en nog heeft hij nergens last van!

De kraamhulp is vandaag voor het laatst geweest. Het was goed. De kraamweek is mooi afgesloten en we kunnen er nu zelf tegenaan. R doet het hartstikke goed als nieuwbakken papa en heeft een enorm vaderinstinct. Ik ben af en toe nog een beetje van de kaart, er valt veel te overdenken en te verwerken. Ik merk dat ik ook af en toe teruggezogen wordt naar de tijd dat D en I ter wereld kwamen. Ik heb een hele fijne bevalling gehad van Owen en dat maakt veel uit het verleden goed. Het is mooi geweest, alles is mooi geweest. Ook de bevallingen van D en I ben ik aan het afsluiten voor mezelf.

Het bevallingsverhaal zal nog even op zich laten wachten, aangezien ik merk aan mezelf dat ik het schrijven daarvan zie als een afsluiting van de zwangerschap. Het is de laatste keer geweest dat ik zwanger was, het bewegen van een baby in mijn buik zal ik nooit meer voelen. En dat is ook goed, maar ik ben nog niet toe aan het afsluiten van deze zwangerschap. Ik wil nog even blijven dromen tussen de wal van het zwanger zijn en het schip van de geboorte. Heerlijk toeven is het daar, geloof me maar!