Morgen is het alweer zover. Een week na het aanschouwen van de eerste bewegingen van Little Bruce, mogen we terug voor de nekplooimeting.
Beter apparatuur, groter scherm dus beter beeld. Benieuwd ben ik zeker. Zorgen maak ik me eigenlijk niet meer. Vorige week dacht ik de nekplooimeting te krijgen en gierden een uur tevoren de zenuwen door mijn hele lijf. Volgens mij heb ik alle zorgen toen opgemaakt, want ik voel me een stuk relaxter dan een week geleden. Leuk is het wel. Klein hummeltje weer te zien, even naar de bewegingen te mogen kijken en waarschijnlijk de hartslag weer horen.

Ik voel me elke dag ronder worden. Zichtbaar is het misschien niet, maar het lijkt of de kleren die ik vorige week nog met gemak aankon, nu alweer beginnen te knellen. Vooral na het eten voelt mijn buik aan als een strakgespannen trommel. Je weet wel, zo eentje met van dat varkensblaas ofzo.
Straie zal me ten deel vallen vrees ik, het lijkt me stug dat mijn huid nog een kilootje of 10 kan rekken. Of ik daadwerkelijk aangekomen ben weet ik niet, want ik heb geen weegschaal en bij de gynaecoloog heb ik er nog niet opgestaan.

Vorige week heb ik het ene werkadresje opgezegd en vanmorgen ben ik langsgegaan bij het andere. Werken lukt niet meer, als ik poets en vooral bij traplopen en zijwaarts stappen, voel ik een beginnende bekkeninstabiliteit. Net als bij de jongste, alleen kwam het toen in week 30 pas. Even op de plaats rust dus. Ik hoop niet dat dit blogje als een klaagzang overkomt, want dat is niet de bedoeling. Ik probeer een weergave te geven van hoe het gaat, wat de lichamelijke ongemakken zijn, maar wil daar zeker aan toevoegen dat ik me reuze gelukkig voel. Ik straal als een kerncentrale en kan nog steeds aan niets anders denken dan aan baby's, kinderwagens (een quinny of een x-adventure, of toch maar een mutsy?), ik ben hydrofiele doeken aan het tellen, kijken wat en hoeveel kleertjes we nog hebben en wat er verder nog aangeschaft moet.

Kortom: Ik ben heerlijk zwanger!