Vijf mensen hier in huis. Inclusief ondergetekende. Drie van die vijf zijn kinderen. In de leeftijden van 7 jaar, 5 jaar en 1 maand.

Er is er in elk geval eentje die luistert! Een goed gesprek vond gisteravond plaats, wat best diepgaand was, waarin ik aangaf te begrijpen dat het leuk is om een beroep te doen op moeders geduld en uithoudingsvermogen, dat ik snap dat het geinig is om te gaan lachen na een huilbui zodra je moeders hoofd dichterbij ziet komen. Begrip alom van mijn kant.

Het werd door de gesprekspartner ook begrepen. Hij heeft doorgeslapen, van half 11 gisteravond tot 6 uur vanmorgen. Onze Mini-Zoon van 1 maand luistert! Jeeeej!

Verder is er alleen te melden dat Owen lacht. Voluit, geen glimlach meer, nee, beide mondhoeken gaan omhoog en hij laat graag de binnenkant van zijn mond zien.

Hier op de foto met grote broer!