Hoe komt het toch dat het zo moeilijk is om hulp te vragen als je merkt dat het niet meer lukt?

Ik krijg langs alle kanten aanbiedingen, kinderen naar school brengen, terug thuis afzetten, ze kunnen overblijven (á 3 euro per dag per kind), ze mogen daar en daar spelen, poetshulp.

En ik blijf maar denken dat ik geen hulp kan en mag aanvaarden. Wie weet hoe hard heb ik het straks nog nodig?

Gisteren ging het even niet goed. Ik heb zelfs de verloskundige in het dorp gebeld, terwijl ik daar niet eens bekend ben. Ja, ik ken haar wel, van school, maar loop geen controles bij haar.

Rond half 2 werd ik erg akelig. Duizelig, licht misselijk, zweten en hevig trillen van mijn handen. Volgens de VK kon het liggen aan een suikertekort, maar een half uur daarvoor had ik nog dextro genomen. Gegeten had ik ook gewoon. Geslapen.. de hele morgen. Laag ijzergehalte, maar dat leek me ook stug met die ijzertabletten die ik al meer dan 40 dagen slik. Dan zou het nog een lage bloeddruk kunnen zijn. Nou ja.. ze kon in elk geval niet direct controleren, want ze was niet in de buurt, maar ik moest maar gaan liggen en opvang zoeken voor de andere kinderen. Tja.. handig!

Gisteravond nog een kleine discussie met manlief. Hij vindt ook dat ik hulp moet aanvaarden en niet steeds af moet wijzen omdat ik het idee heb dat ik het zelf allemaal nog moet doen.  Hij vindt dat het me siert dat ik zelf stug wil doorzetten, maar is van mening dat áls ik toegeef dat het niet meer lukt, ik eigenlijk al te laat ben. Want dan heb ik al last en wil dat zeggen dat ik niet genoeg gerust heb. Hij zegt dat ik me over het feit dat het niet meer gaat heen moet zetten en accepteren dat het zwaarder wordt en dat ik nu ook zwaarder ben dan bij de oudste twee. Kortom, deal with it and move on! Hulp vragen is geen schande.

Maar ik.. ik wil zo graag die stoere zwangere zijn die tot het laatst alles zelf kan. Ik voel me schuldig als ik zie dat manlief in het weekend de vuilniszak uit de bak tilt en opruimt, ik voel me rot als ik 'ja' zou zeggen op de vraag of ik hulp nodig heb met het huishouden. Ik word verdrietig als ik zie dat iedereen om me heen bezig is voor mij en ik blijf zelf op mijn kont zitten. Wat dan resulteert in dat ik zelf ga helpen, dat ik zelf meepoets, dat ik begin met de afwas terwijl mijn hele lijf gilt dat het wil gaan rusten. Alwéér rusten!

Nou.. ik weet niet goed wat ik wil met dit blog, maar ik moest het denk ik gewoon even kwijt. Ik ben moe.. wil veel meer dan ik kan en dat moet ik nu voor mezelf gaan toegeven! En daar baal ik van. Stevig ook!