Normaal gezien zou ik vandaag een dagje Hilversum doen, met mijn collega moderators van RTL.
Helaas moest ik vanmorgen afbellen.

Bij het opstaan was er nog niets aan de hand. Gisteren had ik wel flink steken in mijn onderbuik, maar dat bleek vanmorgen over te zijn.
Zoals gewoonlijk kleedde ik me aan en deed mijn ding in de badkamer. Tot het moment dat ik me boog over een kom cornflakes was er niets loos.
De cornflakes smaakte wat minder goed omdat de melk niet koud was. Was weer eens vergeten om een nieuw pak in de koelkast te zetten. Maar dat gebeurt me vaker.

De cornflakes was op en op datzelfde moment word ik overvallen door een gevoel van misselijkheid. Mijn darmen willen de laatste paar weken niet zozeer meer wat ik wil, dus ik weet het daaraan en ging naar toilet. Daar werd de misselijkheid alleen maar erger en ik had het gevoel te moeten overgeven.
Toch kon ik het onderdrukken. Terug in de kamer was ik radeloos. Wat moest ik nou met mijn dagje uit? Afbellen? Of toch gaan en het risico lopen dat ik me de hele dag slecht zou voelen. Manlief was de hele dag naar cursus, dus overleg was niet mogelijk. Tot de telefoon ging. Hij had even pauze en na enig overleg besloot ik dat het beter was dat ik zou afbellen. Jammer!

De misselijkheid is nu ietsje gezakt, maar ik voel me zwak. Mijn benen wegen zwaar en aangezien manlief toch tot 6 uur vanavond weg is duik ik zo mijn bed terug in. So be it.. maar nogmaals: jammer is het zeker!