Ja hoor, waar ik bang voor was is geschiedt. Ik vertoon mutserig zwanger gedrag. Gesprekken aan school gaan nergens anders meer over dan over Beeb-in-de-buik en ik merk dat ik -vooral na gisteren de eerste bewegingen gezien te hebben- aan niks anders meer kan denken.
Ik praat, ik verzin, ik bedenk, ik maak, ik lach, ik droom, mijn hele doen en laten heeft zo'n beetje met baby's te maken. Ik heb zelfs het idee dat ik met elke ademteug mijn hart vul met gevoelens voor het kleine mensje in me.

Begrijp me niet verkeerd. Mijn humeur naar de oudste twee is ook stukken toleranter, ik wil ze de hele dag knuffelen en ze mogen ook veel meer dan ooit. Ik ben een leuke moeder! Al zeg ik het zelf.
Maar af en toe.. zo heel soms.. zou ik wel eens even niet willen vergeten dat de cornflakes op is, dat de handdoek van de oudste nog in de zwemtas moet en dat ik me nog kan herinneren hoe laat ik ook weer naar school moet om de kinderen op te halen.

Denken, het blijft moeilijk met die zwangerschapsdementie!