Vanmiddag moesten we een ritje doen van anderhalf uur heen en anderhalf uur terug. Onderweg voelde ik veel en vaak harde buiken, sommigen waren pijnlijk, waardoor ik heel rustig een beetje moest 'puffen' om de 'druk' van de ketel te halen. De kleine drukte erg naar beneden en de rit viel me lang en zwaar.

Toen we om 8 uur terug thuis waren heb ik besloten even de VK te bellen, die hier om de hoek woont, ipv meteen de rit richting Maastricht aan te gaan.

Even was er twijfel van mijn kant.. moet ik wel of niet bellen. Maar aangezien ik vorige keer op mijn kop kreeg van de gyn in Maastricht, besloot ik nu het zekere voor het onzekere te nemen.
Ze vroeg me het één en ander en wilde dat ik langskwam. Zo gezegd, zo gedaan. Ze luisterde naar de harttonen van de baby en deed even een inwendig onderzoek. De boel zit -gelukkig- nog potdicht en ik kreeg als advies: paracetamol, kruik en bedje in. Even in de gaten houden of ik geen verhoging krijg, anders moet ik urine naar de huisartsenpost brengen, mijn harde buiken konden ook een teken zijn van blaasontsteking. VK zei ook dat ze verwachtte dat het zou afnemen, hoewel ze niet in de toekomst kan kijken en het net zo goed vannacht erger kan worden. Als dat zo is en ik twijfel nog, mag ik haar wederom bellen en eerst even bij haar checken vóór we naar het zh gaan. Dat is een geruststelling!

Over twee weken moeten we de rit weer aangaan, maar manlief heeft besloten dat ik niet meer mee mag. Dus als Beeb nog niet geboren is binnen nu en twee weken, rijdt hij een keertje alleen. Is ie er wel al, dan rijden we misschien wel met z'n 5-en..
Kortom.. het was en is even spannend!