Het is oktober!

Dé maand waarin Little Bruce naar alle waarschijnlijkheid voor het eerst het leven buiten de buik gaat zien. Spannend om deze maand in te gaan en te weten dat oktober vermoedelijk de laatste maand is.

Het goede nieuws van deze week is dat manlief de keuken nog aan het schilderen geweest is en de wieg staat nu ook in de kamer. Ik zal er hieronder een foto van plaatsen. Mijn moeder kocht deze wieg vlak voor mijn geboorte en sindsdien hebben er 4 kinderen van mijn zus ingelegen en 2 van mezelf. De bekleding is in 1996 vervangen voor wat hippere kleurtjes. Little Bruce wordt in mijn eigen gezin de laatste die te bewonderen is voor de kraamvisite in een wieg die intussen meer dan 34 jaar oud is. Hierna gaat ie over op mijn eigen kinderen en is en blijft ie uiteindelijk van onze dochter, op voorwaarde dat beide zoons ze voor hun eventuele kinderen mogen gebruiken, mochten ze dat willen.

Schoonzus Maña is dinsdag gekomen om ons huisje een grondige poetsbeurt te geven, dus lieve kijkbuiskindjes, ik heb hulp aanvaard. Goed he? En het deed niet eens zo veel pijn.. haha!

Er is helaas ook minder goed nieuws, sinds gisteren wil mijn rechterbeen niet meer wat ik wil. Ik krijg het niet meer fatsoenlijk van de grond, waardoor ik ermee moet slepen en daarbij overhel naar de linkerkant, om het been bij het andere te krijgen. Vermoedelijk is Beeb aan het indalen en drukt ie daarbij op mijn schaambeen, waardoor de pijn uitstraalt naar mijn rechterbeen. Geen kip die wat kan doen, want Little Bruce halen is helaas nog te vroeg. Ik heb wel fantastisch goed geslapen vannacht, maar helaas mocht dat niets uitmaken voor de pijn.

Vanmiddag om 3 uur neemt iemand de kinderen mee uit school. Voor tussen de middag heb ik ook een noodoplossing gezocht en de fysio van 2 uur bel ik af. Ik heb de moed niet om nog te oefenen met de brave man. Mijn God, wat doet mijn bekken pijn!

*puft en zucht* Nog even.. vanaf morgen duurt het nog maximaal 5 weken!

Wieg mét ballonnen tegen 'fijne-plekjes-om-te-slapen-zoekende' katten