Toen ik nog klein, jong en onbezonnen was, vond ik het heerlijk om te verjaren. De dag na mijn verjaardag begon ik alweer te zingen: Ik ben bijna jaaarig, ik ben bijna jaaarig, ik ben bijna jaaarig.. en dan krijg ik veel kadootjes!

Vandaag voel ik me alsof ik weer 6, 7, 8 of zelfs 9 word. Morgen dan. Morgen voelt als een verjaardag uit mijn kindertijd. De zenuwen, de spanning, de slapeloze nacht vooraf en het zo nieuwsgierig zijn. Morgen ben ik niet jarig. Nee, morgen krijgen we de eerste echo. De zenuwen, de spanning, de slapeloze nacht -of misschien toch niet?- en het zo nieuwsgierig zijn voeren de boventoon. Net als toen. En toen en toen.
Toen ik jarig was, toen de oudste zijn entree in mijn -toen nog ongeschonden, platte incluis wasbordje- buik had gemaakt. Toen de jongste er in groeide -al was ie toen niet meer plat en ongeschonden-, toen ik de beide kinderen die nu op de bank tv kijken, een eigen mening hebben over het avondeten en meer van huis zijn dan thuis, toen ik hen voor het eerst zag op de monitor van de koude, kille, witte kamer van de gynaecoloog in het ziekenhuis.

Toen.. en toen is weer nu. Brrrr..

Morgen meer!