En dan ineens moet je ´s middags om half 3 in Maastricht zijn. Vrijdag op zaterdagnacht had ik een uur lang om de 4 minuten harde buiken. Een harde buik krijgen is vrij normaal, de baarmoeder trekt zich even samen en ontspant weer, als oefening op de bevalling. Het vervelende was alleen dat ze regelmatig kwamen en dat horen harde buiken niet te doen. Na een uur zakte het af en ging ik slapen. Ik was druk geweest vrijdag, dus maakte me niet al te ongerust, maar dat er iets niet helemaal pluis was, was me duidelijk.

Gisterenmorgen begon het weer. De rest van het weekend had ik ze wel, maar kwamen ze niet in een bepaalde regelmaat. Gisteren wel weer. Om de 6 minuten ongeveer. Mijn schoonzusje zei op msn dat ik beter even de huisarts zou bellen. Manlief riep dat ook, dus besloot ik advies te vragen. Van de assistente kreeg ik meteen te horen dat ik naar de gynaecoloog moest bellen, want daar had ik immers ook mijn controles. Lichtelijk in paniek belde ik naar Maastricht. Om half 3 kreeg ik een afspraak en moest dan naar het lab voor bloed en urine. R. kwam meteen naar huis en schoonzus probeerde me rustig te houden via msn. Telkens als manlief belde barstte ik in huilen uit. Allerlei scenario's flitsten aan me voorbij. Opname, verlies van het kindje omdat het toch weeën waren, bedrust.. noem maar op. De kinderen werden intussen opgevangen door een moeder uit het dorp en zij zou ze ook 's middags mee uit school nemen als ik nog niet terug was.

Op naar Maastricht. Daar bloed laten trekken, urine inleveren. Op het formulier stond ook de mogelijkheid tot testen op zwangerschap, maar dat vonden ze op de poli gynaecologie een beetje overdreven, aangezien ik daar al stond met een dikke toeter. Dat werd afgestreept en later vroeg ze bij het lab: moeten we daar niet op testen??? Ik grinnikte, wees naar mijn buik en zei: nee, dat lijkt me duidelijk.

Terug naar de poli alwaar we een afspraak hadden met een andere gyn dan die ik gewend ben. Het was een alleraardigste vrouw die me alles goed uitlegde en ook onderzocht. Eerst een uitwendige echo om te zien of Little Bruce goed groeit. Dat doet hij. Hij ligt goed op schema en weegt nu ongeveer 514 gram, tegenover 333 gram van 2 weken geleden. Niks aan het handje met de kleine man. We kregen ook nog de bevestiging dat het echt een knul is.. ze zag een klein piemeltje zei ze. Niet dat we 2 weken geleden twijfelden, maar ze zal nu maar ineens zeggen dat het een meid is he? Zit je daar met je blauwe kleertjes..

Daarna kreeg ik een inwendig onderzoek. Dit om te zien of de harde buiken al voor baarmoedermond-verweking had gezorgd, of dat er mogelijk zelfs al sprake was van ontsluiting. Niets van dat alles.. het zit nog potdicht dáár. Wat een opluchting!
We kregen een telefoonnummer mee voor 's avonds/'s nachts en in het weekend. Ze vertelde ons dat we mogen uitgaan van laagdrempeligheid en als ik het niet vertrouw of de harde buiken worden erger, direct bellen en dan kan ik weer komen.
Voor nu luidt het advies: rustig aan doen, bij frequente harde buiken gaan liggen, voor zover mogelijk met twee rondrennende hummels.

Ik ben een stuk geruster nu ik weet dat de harde buiken geen effect hebben op de toestand bij de baarmoedermond. Want... en daar wil niemand over nadenken, als het weeën waren en er gebeurde wat, dan is Little Bruce nog niet levensvatbaar. Nee, hij moet gewoon blijven zitten tot 37 weken. Ik duim mijn duimen eraf. Geloof dat maar!