Waar zal ik beginnen? Hetgeen me het meest bezighoud is de fysiotherapie die Owen krijgt. Ik zie geen verbetering en ik vraag me af of het zelfs niet erger wordt. De afplatting is in mijn ogen duidelijk aanwezig en de meting die ze pas deed gaf aan dat er wel behandeling nodig is. Maar of die behandeling ook slaagt? Ik heb er mijn twijfels over.

Volgende week krijgt Owen een nieuwe meting, voor mijn gemoedsrust. Ik voel me niet goed als ik naar de therapeute moet, ben bang dat ik niet genoeg 'geoefend' heb met hem. Owen is nu ook flink verkouden, ik ben gewend hem in de wipstoel te leggen na een voeding omdat hij veel spuugt als hij steeds op zijn buik kan draaien. En geloof me, dat doet ie constant. Als hij slaapt let ik op zijn houding, hij laat zich alleen in diepe slaap corrigeren, als ie een hazeslaapje doet overdag wil ie niet en draait dan steevast zijn hoofd terug naar links. Moeilijk!
Ik moet ook proberen hem steeds uit te dagen als hij wakker is om naar rechts te kijken, maar vind er momenteel de momenten niet voor. Of ik moet naar school, de andere kinderen halen, of ik moet koken, of ik moet voeding maken voor Owen, was doen, poetsen, strijken. Het is ingewikkelder dan ik gehoopt had. De momenten dat hij wakker is -en die zijn er best veel-  heb ik niet steeds de tijd om naast hem te gaan liggen op het boxkleed op de grond om hem uit te dagen naar rechts te kijken. De therapeute zit vol goede adviezen, maar een gezin met 3 kinderen vraagt meer aandacht dan ik soms heb. Anyway, volgende week een nieuwe meting, kijken of het minder erg, erger is geworden of hetzelfde is gebleven.

Owen heeft nog steeds 4 flessen, krijgt fruit en sinds afgelopen weekend ook groente. Worteltjes bevallen hem goed, evenals bruine bonen. Het is een klein duveltje, want zodra ie de lepel aan zijn mondje voelt, maakt ie een blaasbeweging en doet er bffft bij. Resultaat: Owen onder de spetters, de tafel, de slab, de wipstoel én mama. Hopelijk leert ie het snel af, want grappig lijkt het, maar is het in werkelijkheid niet echt. Vooral niet als je bedenkt dat die groenten heel moeilijk uit je kleren te wassen zijn. En je moet vooral ook geen goede, nette, ik-moet-zometeen-nog-ergens-heen kleren aan doen.

We probeerden hem laatst een fles te geven vermengd met rijstbloempap, in een bordje met een lepeltje. Dit at hij vrij vlot, lustte het ook, maar hij kreeg er enorm buikpijn van. We hebben de rijstbloem daarom gestaakt tot dat ie wat ouder is.

Dan nog het staan. Owen wil staan en hoeft bijzonder weinig moeite te doen om vanuit zithouding rechtop te komen. Ook maakt hij een loopbeweging, tilt zijn voetjes één voor één heel hoog op en probeert ze voor de andere neer te zetten. Uiteraard laten we hem niet doorzakken, want dat is immers slecht voor zijn heupjes, maar ik verwonder me erover. Als kindjes geboren worden hebben ze allemaal een loopreflex. Een aantal weken na de geboorte verdwijnt dat. Bij Owen was het in de eerste week al weer weg. Normaal gezien zouden ze het terug moeten krijgen rond de 7 maanden, als voorbereiding op kruipen en lopen, maar Owen heeft net nu al terug. Hij is overigens nu 4 en halve maand. Snel toch?

Dat was het voor nu geloof ik. Ik zal uiteraard nog wat foto's toevoegen!

Owen in bad

Owen eet pap (die hem later niet goed viel)

Owen bandietje!

Toedels -xxx-