Owen is verkouden. Vieze neuzen, beetje benauwd als ie moet drinken en af en toe een niesje of een hoestje, klinken uit de box of wipstoel. Hij is verder wel heel vrolijk, dus het deert hem niet zo.

De flesvoeding is nog steeds 4 x 200 cc waarvan ie niet alles opdrinkt. Gisteren echter was hij al om half 7 smorgens wakker en heb ik hem gedurende de dag 5 voedingen gegeven van 170cc. Nog een keer proberen kan geen kwaad. Hij dronk goed, maar is de hele dag erg huilerig geweest. Was nauwelijks te troosten en sliep weinig.

Vanmorgen om half 9 werd Owen wakker en zitten we vandaag weer op 4 voedingen. Die 5 flessen zitten hem op één of andere manier erg dwars en hoe dat kan, geen idee, ik leg het morgen voor op het CB.

Ja, we moeten morgen weer op controle. Owen zal weer gewogen, gemeten en nagekeken worden. Ditmaal weer door die aardige arts van de allereerste keer. Ik ben super benieuwd, want aangekomen is ie zeker wel, maar hoeveel en of het genoeg is, blijft altijd spannend.

Owen begint hier beneden aan de bekleding van de wieg te trekken. Eigenlijk is dat een signaal dat ie er niet lang meer in kan liggen. Ik moet nog even aan het idee wennen dat de wieg hier voor het laatst gebruikt is en dat ie binnenkort dus definitief weg moet. Hij zal op z'n vroegst - met een beetje mazzel- pas weer gebruikt worden over een jaar of 15 á 20 jaar. Als ik oma word. Pfoe.. wat een lange tijd nog. Niet dat ik zit te wachten om de titel Oma te gaan dragen, maar die wieg.. het blijft toch een familiestuk wat nu helaas weg zal moeten. Owen heeft er daarentegen het langst van alle drie ingelegen. Bij D en I heb ik hem na 6 á 7 weken al weg moeten doen, omdat ze er overdwars in gingen liggen. Dat is bij Owen niet het geval, dus heb ik er nu ook langer van kunnen genieten.
 

Voor de rest gaat het hier goed. Ik heb even een dag gehad waarin ik extreem moe was, maar na een dag uitslapen en een hele nacht kunnen doorslapen (dank je wel Owen!) ben ik er weer door gevallen. De doorslaapnachten van Owen zijn nu frequenter dan de nachten die ie wakker werd. Het gaat de goede kant op. 

Owen wil steeds staan op je schoot, wil niet zitten als ie gepoept of geplast heeft en gooit zich dan achterover met de billen van je af, zodat we weten: ah.. hij moet een schone luier. Erg handig, zo'n ventje die dat zelf aangeeft.
Speeltjes begint ie te pakken en probeert het dan in z'n mondje te stoppen. Zijn hoofdje kan ie in buikligging steeds beter optillen, hoger ook en vooral langer dan voorheen. We oefenen nu ongeveer 2 á 3 keer per dag een aantal minuten en er zit echt verbetering in. Zijn voorkeurshouding is nog licht aanwezig, maar hij valt ook gerust een uur in slaap met zijn hoofdje naar de goede kant. Hij lacht veel en vaak, begint er nu geluid bij te maken en babbelen is hem ook niet vreemd. Er klinken kreten, ahhh's, ohhh's, uhhh's en dat allemaal door elkaar. Soms horen we een medeklinker als een M, een B en ga zo maar door. Gezichtsuitdrukkingen vind ie maar wat interessant, hij lacht breeduit als ik doe of ik schrik, hij probeert soms zelf zijn ogen heel wijd open te trekken en ook een frons van 'boos kijken' heeft ie redelijk onder de knie. Hij lacht zodra wij gaan lachen en probeert ons bijna constant na te doen.

Het is een heerlijk ventje. Met een stevige gebruiksaanwijzing -die overigens in de placenta is achtergebleven geloof ik-, maar welk kind heeft dat niet.

Als we morgen naar het CB zijn geweest, volgt er weer een blog.
Toedels xxx