Bij mijn vorige zwangerschappen cq bevallingen is nogal wat gebeurd.
Ik brak in 2001 mijn bekken en kon van de oudste op een normale manier bevallen, maar liep wel onder controle van de gynaecoloog.
Normaal denkt men dan!
Was het ook. Na de bevalling (die 42 uur duurde) kwam de placenta niet los en moest ik met spoed -en een flinke bloeding met als gevolg een transfusie- naar een ziekenhuis in Belgie overgebracht worden. Daar bleef ik 2 dagen en zoonlief was in het andere ziekenhuis. Zoonlief was klein maar gezond.

Bij dochterlief kreeg ik in week 31 een bloeding. Zomaar ineens.
Bleek dat mijn placenta voorlag, waardoor die door een beetje ontsluiting losliet en die bloeding veroorzaakte. Gelukkig liep ik toen al bij de gynaecoloog in Belgie en hebben ze aldaar met een week bedrust en medicatie mijn weeën doen remmen en de bloeding stopte vanzelf. In week 34 ben ik wederom naar het ziekenhuis gemoeten omdat ik weer een bloeding kreeg. De weeën waren niet meer te stoppen, dochterlief is dezelfde dag gehaald met de keizersnede. Ze was klein, maar gezond!

Nu nummer drie op komst. Bij een andere huisarts door de verhuizing twee jaar geleden, moest ik weer praten als Brugman om bij de gynaecoloog onder controle te mogen. Verloskundige is normaal in Nederland.. Ja dat weet ik, maar ik heb een flinke voorgeschiedenis. Het wordt naar alle waarschijnlijkheid Maastricht, aangezien ze daar behoorlijk gespecialiseerd zijn.

Eind deze week krijg ik bericht van de huisarts, ze gaat eerst mijn dossier doorspitten, een brief schrijven naar Maastricht en de uitkomst horen we daar over een paar dagen van.

Verder was de dokter erg enthousiast.. ze vroeg me of ik de vader ook wilde feliciteren en scheen echt oprecht blij voor ons te zijn. Bloeddruk was goed.
Roken is slecht en dat moest ze gezegd hebben zei ze, maar ze vond het meteen ook heel knap dat ik van 25 sigaretten per dag naar 6 á 7 sigaretten geminderd was.

Wat een opluchting.. wat een gepraat.. wat een dag!