Helaas sinds het laatste blog tot nu, weinig te melden. Het rommelen houdt zo nu en dan op en begint dan een aantal uur later weer. Het lijken mij voorweeën, die niet sterk genoeg zijn om te gillen: 'In de auto want het is begonnen!'

De dagen verstrijken gestaag en elke ochtend wanneer ik opsta voel ik een bepaalde teleurstelling. Weer niets gebeurd vannacht. Het is natuurlijk wel zo dat Beeb nog goed zit bij mama en dat ie op geen betere plaats kan zijn om nog door te groeien en aan te komen, maar de angst dat ik hem niet 'natuurlijk' zal kunnen baren groeit met de dag.

Dinsdag hebben we de volgende controle. Waar ik vorige keer nog schreef: zouden we dat halen?, ben ik er nu van overtuigd dat we het zeker gaan halen en dat maakt ook dat ik één van de laatste vragen kan stellen die me nu nog door mijn hoofd spookt. Kan mijn bekken dit nog aan? Ik weet dat ze bekkenmetingen kunnen doen en ik wil vragen óf ze dat willen doen. Zo heb ik toch nog een klein kansje, als de uitslag goed is, dat ik me wat geruster voel als Little Bruce toch nog even besluit te blijven zitten.

Het verlies van slijmpropjes is gestopt al een aantal dagen. Maar goed, ik begreep ook dat die niet zo heel erg groot zijn, dus wie weet zit er ook wel helemaal niks meer. Aan de andere kant, de slijmprop wordt zo eens in de twee weken opnieuw aangemaakt.

Geloven jullie me als ik zeg dat ik het soms effe niet meer weet? Het gevoel de hele dag niks anders te doen dan te wachten is sterk. En dat frustreert!

Lief kleintje,
Papa, mama, grote broer en grote zus wachten met smart op je komst. We hopen je heel snel te mogen zien, voelen en knuffelen.
Tot gauw!