Nee, nog geen Sinterklaasliedjes, zo voorin de maand mei. En zachtjes ging het alleen qua geluid, niet qua snelheid. Die paardenvoetjes bedoel ik dan.
Een aantal jaar geleden kocht ik via een online winkel, of het nou otto, wehkamp of neckermann was, weet ik niet meer, maar ik kocht een Bébé-sounds. Een apparaat wat maakt dat je thuis, in je eigen omgeving, met of zonder kaarslicht, met of zonder romantische muziek.. -nee, skip the music, dat stoort teveel- kan luisteren naar het hartje van de baby in je buik.

Geloof me, het is een stressie gedoe in den beginne. Vooral bij een eerste baby. Je zoekt je rot, weet niet waar je dat ding op je buik moet plaatsen en de teleurstelling -om maar te zwijgen over de zorgen- is groot als je nog niks kunt horen. Zijn de batterijen leeg van het ding, of juist die van de baby? Leeft het nog wel, of is het gewoon te vroeg om het al te kunnen horen? Feit is dat je bij een derde al wat makkelijker wordt en je niet zo snel meer van de wijs laat brengen door zo'n klein apparaat. Al twee weken zoek ik zo af en toe even mijn buik af naar een geluid wat twee keer zo snel gaat dan mijn eigen hartslag. Bij mij gaat het van boem, boem, boem.. bij de baby hoort het boemboemboemboemboem te gaan.

En gisteren vond ik het! Ik was even boven op bed gaan liggen, alleen, zodat ik geen storende geluiden zou opvangen. (volgens mij kun je het ding zelfs gebruiken om door de muren de ruzie van de buren te kunnen volgen, maar dat terzijde.) Na een keer of wat gestoord te worden door mijn eigen dominant aanwezig hartslag -soms zou je willen dat je die even stop kon zetten, maar dat schijnt nu eenmaal niet gezond te zijn- vond ik net boven mijn schaambeen ineens iets wat op hoefgetrappel leek. Een paardje in galop klonk door de koptelefoon. Na nog even te bevestigen door de Bébésounds elders op de buik te drukken en weer terug naar de paardenvoetjes te bewegen, klonk er een keiharde gil naar manlief, die beneden tv zat te kijken. Al snel was hij boven en ik liet hem luisteren. Hij kleurde er zelfs een beetje van.

Zo bijzonder, zo mooi, dat prille leven in je buik. Zo zacht, zo teer, zo kwetsbaar, maar ook zo regelmatig, standvastig en vooral Duracell-achtig. Nee, met de baby is niks mis, hij/zij doet het gewoon en ik moet me steeds inhouden om niet weer te gaan luisteren.